«كوهستان دروز» بود. با سركوب شديد حركت مسلحانه لبنانيها، جنبش شيوه‌هاى مسالمت جويانه‌ترى براى ادامه مبارزه برگزيد. اين شيوه مبارزه بارزترين جلوه خود را طى سالهاى ١٣١٢ تا ١٣١٤ ه. ش./ ١٩٣٣ تا ١٩٣٥ م. با برگزارى اعتصابهاى گسترده به نمايش گذاشت. «١» جنبش مردم لبنان، از سوى رهبران دينى و سياسى (حزبى) هدايت مى‌شد. آنان با تشكيل انجمنها (مانند انجمن ميهنى در سال ١٢٩٨ ه. ش./ ١٩١٩ م.) و احزاب (مانند حزب ناسيونال سوسياليست در سال ١٣١١ ه. ش./ ١٩٣٢ م.) به بسيج و سازماندهى مردم پرداختند. در اين اثنا، كشاورزان با شركت در مبارزات مسلحانه و كارگران بابرپايى اعتصابها نقش بيشترى در جنبش ايفا كردند. امّا مسلمانان به جهت تضاد عقايد دينى‌شان با سلطه خارجى، در اين زمينه پيشتاز بودند. مارونيها كه تا اواخر دهه ١٠ ه. ش./ ٣٠ م.
به منظور دريافت و تثبيت امتيازات فرقه‌اى از فرانسويان مسيحى، مخالفتى با سلطه خارجى نداشتند، در اوايل دهه ٢٠ ه. ش./ ٤٠ م. به جنبش استقلال طلبانه لبنان پيوستند. «٢» در سال ١٣٢٢ ه. ش./ ١٩٤٣ م. مبارزات استقلال خواهى نيم قرن مردم لُبنان به ثمر نشست. در اين سال و بر اساس اوّلين انتخابات پارلمانى آزاد، اداره سياسى آن كشور به دو تن لبنانى به نامهاى «بشاره خورى» مسيحى (در سمت رياست جمهورى) و «رياض صلح» سنى (در پست نخست وزيرى) واگذار شد. اندكى بعد از آن، توافقنامه‌اى (ميثاق ملّى) بين اين دو به عنوان رهبران دو گروه عمده لبنان منعقد گرديد كه براى هميشه رياست جمهورى، نخست وزيرى و رياست مجلس نمايندگان را به ترتيب به مارونيها، سنيها و شيعيان اختصاص داد. توزيع قدرت سياسى مذكور بر پايه آمارگيرى سال ١٣١١ ه. ش./ ١٩٣٢ م. فرانسويها در لبنان استوار بود كه طى آن، جمعيت مارونيها بيش از مسلمان سنى و شيعه برآورد گرديد. اين توزيع قدرت همچنان على‌رغم اين‌كه‌