به تلاش در تحقق حكومت اسلامى تشويق مى‌كرد. به عقيده حسن البنا اگر مسلمانان به چنين تلاشى مبادرت نكنند، در پيشگاه خداوند، گناهكار و مقصر خواهند بود. امّا رهبران بعدى اخوان به انديشه برپايى حكومت اسلامى توجه كمترى نشان دادند. «١» اين بى توجهى در سال ١٣٦٦ ه. ش./ ١٩٨٧ م. كه نهضت اخوان المسلمين به عنوان يك حزب سياسى در انتخابات مجلس نمايندگان مصر شركت كرد، به اوج خود رسيد. زيرا اين اقدام به معناى به رسميت شناختن حكومت و قدرت حاكم بود. «٢» ب- وحدت جهان عرب: از ديگر خواسته ها و هدفهاى اخوان المسلمين، وحدت جهان عرب بر اساس اصول قرآن بود. اخوان المسلمين عقيده داشتند تحقق اين هدف، منجر به استقرار نظام خلافت اسلامى و تجديد نقش رهبرى اسلام در جهان خواهد شد.
تنها راه دستيابى به اين هدف، رها شدن از سلطه قدرتهاى استعمارى از طريق توسل و به كارگيرى تعاليم اسلام (مانند جهاد و اخوت اسلامى) است. بر اين پايه، اخوان باملى‌گرايى و هرگونه فعاليت تفرقه‌افكنانه در جامعه مصر كه نيل به هدف مذكور را با مشكل مواجه سازد، مخالف است. «٣» ج- آزاد سازى فلسطين: در سال ١٣١٤ ه. ش./ ١٩٣٥ م. «عبدالرحمن البنا»- برادر حسن البنا- از فلسطين ديدار كرد. اين سفر كه براى اوّلين بار توسط يكى از اعضاى برجسته اخوان صورت مى گرفت. نقطه عطفى در روابط اخوان المسلمين با فلسطين محسوب مى‌شود. زيرا از آن پس آرمان فلسطين (مخالفت با مُهاجرت يهوديان و سپس آزادسازى فلسطين) جزوهدفهاى نهضت اخوان المسلمين قرار گرفت. بعد از آن اخوان با شناساندنِ خواسته هاى فلسطينى در سطح خاورميانه وجهان و نيز جمع آورى و ارسال كمكهاى مردمى، به جنبش اسلامى فلسطين مدد رساند. امّا بعدها اين اقدامش را براى آزاد سازى فلسطين ناكافى ديد، و در نتيجه از سال ١٣٢٧ ه. ش./ ١٩٤٨ م.