١٩٤٠ م./ ١٣١٦ ه. ش.) بود، در آنجا باقى ماندند. «١» جنگ جهانى دوم منجر به رشد و بيدارى افكار عمومى گرديد. اين مسأله امكان ادامه اشغال كشورهاى عربى را كاهش داد. از اين رو، سرانجام مساعى استقلال طلبان لبنانى در سال ١٣٢٢ ه. ش./ ١٩٤٣ م. به ثمر نشست. لبنان در اين سال بر اساس توافقى كه بر سر توزيع قدرت سياسى بين فرقه‌هاى مختلف صورت گرفت (ميثاق ملّى)، به استقلال دست يافت. بعداز آن، لبنان همواره درگير جنگهاى داخلى (١٣٣٧، ١٣٤٢، ١٣٥٤ ه. ش./ ١٩٥٨، ١٩٦٣، ١٩٧٥ م.) بوده است و يا مورد تجاوز اسرائيل (١٣٢٧، ١٣٥٧، ١٣٦١، تجاوز شانزده روزه ١٣٧٥ ه. ش./ ١٩٤٨، ١٩٧٨، ١٩٨٢، ١٩٩٦ م.) قرار داشته است. با اين وصف و على رغم نارضايتى موجود بر سر نحوه توزيع قدرت «٢» لبنان تماميت خود را بر پايه توافق مذكور حفظ كرده است.
نتيجه اينكه لبنان كشور كوچكى بر ساحل شرقى درياى مديترانه است كه در آن هفده فرقه اسلامى، مسيحى و يهودى زندگى مى‌كنند، ونيز فلسطينى‌هاى آواره زيادى در آن به سر مى‌برند، اين كشور داراى مرزهاى مشترك با اسرائيل غاصب مى‌باشد و همچنين على رغم اكثريت مسلمانان حكومت (قوه مجريه) در دست مارونيهاى مسيحى است. عوامل فوق زمينه بروز و تداوم شورش‌ها و نهضتهاى ... داخلى را فراهم آورده است.
اينك بر اساس تقسيمى كه از تاريخ لبنان بعمل آورده‌ايم، به تشريح نهضت اسلامى آن مى‌پردازيم.