هر گونه انديشه غير دينى را ضرورى و اجتناب ناپذير دانسته‌اند.
با وجود شباهتهاى مذكور، تفاوتهايى هم در آنها ديده مى‌شود. به عنوان مثال، اگر چه تأسيس يك دولت اسلامى مهمترين هدفِ همه آنهاست، امّا برخى از طريق راههاى مسالمت آميز و برخى از طريق جهاد ضد دولتى مى‌كوشند دولت موجود را سرنگون ساخته و حكومت اسلامى را جايگزين آن نمايند.
آن دسته از گروه‌هاى اخوان المسلمين كه معتقد به به كارگيرى شيوه هاى صلح آميزند، نيز با هم متفاوتند، بگونه اى كه بعضى به همكارى مطلق با رژيم موجود كشيده شده‌اند، (مانند جنبش اخوان المسلمين در عراق) و تعدادى هم با تن دادن به مبارزه انتخاباتى، مشروعيت رژيم را پذيرفته‌اند. در حالى كه گروههاى جهادى جنبش اخوان المسلمين هيچ گونه، مشروعيتى را براى رژيمهاى موجود قائل نيستند. با اين وصف وجوه اشتراك جنبش اخوان المسلمين در كشورهاى اسلامى بيش از وجوه افتراق آنهاست، امّا جنبش اخوان المسلمين نتوانسته است با تكيه و تاكيد بر اين وجوه مشترك و با دور ريختن عوامل تفرقه افكنانه‌اى چون گرايشهاى ملى گرايانه «١» در نيل به اساسى‌ترين هدفش يعنى اسلامى كردن جامعه از طريق استقرار يك حكومت اسلامى موفق شود. مانند مصر كه در آن اخوان المسلمين از طريق ائتلاف با احزابى چون حزب كار به پارلمان راه يافته است. «٢»