است. از مهمّترين جلوه اين مخالفت، مى توان به درگيرى نظامى ١٣٦٠ ه. ش./ ١٩٨١ م.
طرفداران جهاد ضد دولتى در جنبش اخوان المسلمين با نيروهاى حكومتى اشاره كرد.
طى آن، يك نبرد سه هفته‌اى در «شهر حما» «١» صورت گرفت كه منجر به كشته و مجروح شدن تعداد زيادى از مقامات دولتى و حزبى (حزب بعث سوريه) و نيز سركوب شديد اعضاى جنبش از سوى دولت بعثى سوريه گرديد. با اين وصف جنبش اخوان المسلمين سوريه تا كنون به علت زير:
١- وجود اختلاف در اخوان المسلمين بر سر مسأله روش مبارزه عليه دولت‌ ٢- اقداماتِ دولت در جهت اصلاح ساختار سياسى و اقتصادى كشور، نتوانسته است به‌عنوان يك نيروى مؤثر در سياستهاى داخلى و خارجى سوريه ايفاى نقش كند. «٢» جمعبندى‌ جنبش هاى اخوان المسلمين در كشورهاى اسلامى- عربى، در علل شكل گيرى، هدفها و انديشه، از جنبش اخوان‌المسلمين مادر (مصر) پيروى كرده‌اند. بر اين اساس ستيز با سلطه آشكار و پنهان خارجى، نجات جامعه از انحطاط اخلاقى، سياسى و اقتصادى، مبارزه با افكار و انديشه هاى ضد دينى (مانند كمونيسم) از علل مشترك تولد جنبشهاى اخوان المسلمين در كشورهاى اسلامى است. همچنين همه آنها به طور عمده پس از سپرى كردن يك فرايند و دوره موعظه و ارشاد به مرحله جهاد ضد دولتى «٣» و سپس به مرحله شركت درمبارزات انتخاباتى (به استثناى گروههاى جهادى منشعب از آن) روى آورده‌اند.
به ديگر سخن همه آنها دين و سياست را به هم آميخته اند، براى رهايى از وابستگى سياسى و اقتصادى و فرهنگى (بويژه نوع غربى آن) مى‌كوشند؛ بر بازگشت به اصول اوّليّه اسلامى به عنوان تنها راه حل نيل به پيشرفت مادى و معنوى تأكيد دارند، و مبارزه با