آغاز، راه مماشات و سازش با دولت و حكومتِ اردن را در پيش گرفت. زيرا پيروى از اين شيوه را با توجه به وجود آزاديهاى نسبى سياسى در اردن (بر خلاف مصر)، بهترين راه حل براى تحقق هدف خويش تشخيص داد. بر اين اساس همواره در تلاش است كه با به‌كارگيرى تبليغ، ارشاد، ورود يا نفوذ در مؤسسات دولتى، شركت در انتخابات و به دست آوردن كرسيهايى در مجلس نمايندگان، زمينه هاى تهيّه، تدوين و تصويب قوانين اسلامى كه به اسلامى شدن جامعه مدد مى‌رساند، فراهم آورد. «١» از بزرگترين رهبران اخوان المسلمين اردن مى توان از «شيخ عبدالرحمان» كه برخى وى را همطراز رهبران بزرگ اخوان همچون عمر تلمسانى قرار داده‌اند، نام برد. امّا به دو جهت همطراز دانستن وى با عمر تلمسانى اغراق آميز است. نخست اين‌كه، برخى سازش اخوان المسلمين اردن با حكومت پادشاهى را ناشى از شخصيت ساده انديش او دانسته‌اند. دوم، اين‌كه او بيشتر در نقش يك رهبر معنوى ظاهر شده است، و بطور عمده جهت‌گيريهاى سياسى سازمان اخوان‌المسلمين اردن‌را به افرادى چون «يوسف‌العظم» «٢» واگذار كرده است.
از مهمترين ويژگى اخوان المسلمين اردن آن است كه بر خلاف اخوان المسلمين ساير كشورهاى اسلامى، همواره اجازه فعاليت سياسى آشكار داشته است. اين مسأله از يك سو ناشى از به رسميت شناختن حكومت پادشاهى اردن از سوى اخوان‌المسلمين آن كشور است، و از سويى ديگر ناشى از اميدوارى رژيم اردن به استفاده از اخوان‌المسلمين در جلوگيرى از نفوذ و توسعه احزاب و نيروهاى سياسى مخالف (مانند كمونيستها) است. اما جناح انقلابى اخوان المسلمين اردن به رهبرى «عبدالله العظم» كه هميشه بر سر مسائلى چون مسأله فلسطين در تعارض و تضاد با رژيم اردن بوده است، هيچگاه از اجازه رسمى فعاليت سياسى علنى بهره‌مند نشده است. «٣»