اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٩٣ - عموميّت قانون حفظ اسرار

فَلاٰ يَعْدُوَنْ سِرِّىٖ وَ سِرُّكَ ثٰالِثاً أَلاٰ كُلُّ سِرٍّ جٰاوَزَ الْاِثْنَيْنِ شٰائِعٌ

نبايد سرّ من و تو به سومى برسد، زيرا هر سرّى كه از دو نفر تجاوز كرد، شايع مى‌گردد. [١]

دربارۀ صفات پسنديدۀ پيامبر اكرم (ص) چنين مى‌خوانيم:

كٰانَ رَسُولُ اللّٰه يَخْزُنُ لِسٰانَهُ اِلاّٰ عَمّٰا يَعْنيٖهِ. . . يَحْذَرُ النّٰاسَ وَ يَحْتَرِسُ مِنْهُمْ مِنْ غَيْرِ اَنْ يَطْوىَ عَنْ اَحَدٍ بِشْرَهُ وَ لاٰ خُلْقَهُ [٢]

پيامبر (ص) زبان خويش را جز در موارد ضرورى در بند قرار مى‌داد. . . در مورد تمامى مردم، احتياط لازم را به كار مى‌گرفت، بدون آنكه با كسى بدخُلقى كند.

امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

وَ كُنْ عَلىٰ حَذَرٍ مِنْ أَوْثَقِ النّٰاسِ عِنْدَكَ [٣]

حتّى در مورد افراد مطمئن نيز احتياط كن.

در بخش ديگرى از سخنان آن بزرگوار چنين آمده است:

وَ تَجَنَّبْ عَدُوَّكَ وَاحْذَرْ صَديٖقَكَ مِنَ الْاَقْوٰامِ [٤]

از دشمن دورى كن، و در مورد دوست خويشاوندت احتياط كن، (شايد قابل اطمينان نباشند) .