اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٥٠ - افشاگرى

زايل مى‌كند، از قبح و زشتى عمل در انظار نيز مى‌كاهد. از اين رو، قرآن كريم به افشاگران عيوب و زشتى‌هاى ديگران، عذابى دردناك در دنيا و آخرت وعده مى‌دهد. [١]

پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:

أَلاٰ وَ مَنْ سَمِعَ فٰاحِشَةً فَأَفْشٰاهٰا فَهُوَ كَالَّذىٖ اَتٰاهٰا [٢]

هر كس به عمل زشت كسى آگاه شود و آن را افشا كند، مانند كسى است كه آن را انجام داده است.

امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

هر كس از گناه مؤمنى آگاه شود و آن را افشا نمايد و از خداوند براى او طلب آمرزش نكند، نزد خداوند همانند كسى است كه آن گناه را انجام داده است و گناه آن عمل زشت برعهدۀ اوست و خداوند گناهِ گناهكار را مى‌بخشد و مجازات او همين افشاگرى است كه عليه او در دنيا صورت گرفته است و روز قيامت، خداوند گناه او را مى‌پوشاند و او خدا را برتر از آن خواهد يافت كه مجازات مجدّدى، عليه او غير از اين افشاگرى (كه مستلزم هتك آبروى او در دنيا بوده، چيزى را در آخرت) منظور نمايد. [٣]