اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٤٧ - موارد جواز غيبت

ه‌-با هدف بازداشتن از تكرار منكر

يكى از اهدافى كه اسلام به هيچ قيمتى از آن عدول نكرده، مبارزه با منكر و جلوگيرى از وقوع آن است. محبّت، كمك مالى، تعريف و تمجيد، هديه، تذكر، قطع رابطۀ دوستى، فرياد، خشم، درگيرى و هرگونه برخورد مثبت يا منفى از جمله مراتبى هستند كه با رعايت حدود، زمان و مكان در جهت تحقق اين هدف، مورد توصيه قرار گرفته‌اند. گاه ابزارهاى مادّى از انجام اين مهمّ عاجزند و اقامۀ آن يك هجوم و سازمان روانى را مى‌طلبد و مرتكب منكر، فقط در برخورد با يك جوّ روانى است كه عقب‌نشينى مى‌كند. در اينجا براى وادار كردن او به ترك منكر، مى‌توان با يادآورى عملكرد زشت او، افكار عمومى را عليه وى تحريك كرد. در اين صحنه، «نيّت گوينده» صبغۀ كردار او را با ظرافت و روشنى مى‌نماياند.

اگر براى تخريب وتضعيف موقعيّت مسلمانى و در پى تحقق خواسته‌هاى حيوانى وشخصى و حسادت خود از كردار زشت و ناپسند وى ياد كند، اين عمل صبغۀ شرّ و ممنوعيت به خود مى‌گيرد و اگر به‌منظور اصلاح ساختار شخصيّت انسانى وى به عنوان آخرين حربه، جوّ روانى عليه او بر پا شود، اين عمل رنگ خير، بلكه به فرمايش برخى از فقيهان، صبغۀ وجوب به خود مى‌گيرد. [١]

شيخ اعظم انصارى (ره) در اين باره مى‌فرمايد:

وَ مِنْهٰا قَصْدُ رَدْعِ الْمُغْتٰابِ عَنِ الْمُنْكَرِ الَّذىٖ يَفْعَلُهُ فإنَّهُ اَوْلىٰ مِنْ سَتْرِ الْمُنْكَرِ عَلَيْهِ، فَهُوَ فِى الْحَقيٖقَةِ اِحْسٰانٌ فىٖ حَقِّهٖ، مُضٰافِاً اِلىٰ عُمُومِ اَدِلَّةِ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ [٢]