اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٣٤ - محدودۀ ممنوعيت

اَدْنىٰ مٰا يَخْرُجُ بِهِ الرَّجُلُ مِنَ الْايٖمٰانِ اَنْ يُوٰاخِىَ الرَّجُلُ الرَّجُلَ عَلىٰ ديِنهٖ فَيُحْصِىَ عَلَيْهِ عَثَرٰاتِهِ وَ زَلاّٰتِهِ لِيَعْنَفَهُ بِهٰا يَوْماً مٰا [١]

كمترين عاملى كه شخص را از حوزۀ ايمان بيرون مى‌افكند آن است كه فردى با او طرح برادرى دينى بريزد، امّا او [ در پوشش دوستى ] به جمع‌آورى نكات ضعف و لغزش او بپردازد تا وى را روزى مورد سرزنش قرار دهد.

در روايت ديگر، چنين فردى دورترين افراد از خداوند معرفى شده است. آنجا كه صادق اهل بيت عليهم‌السلام مى‌فرمايد:

اَبْعَدُ مٰا يَكُونُ الْعَبْدُ مِنَ اللّٰهِ اَنْ يَكُونَ الرَّجُلُ يُوٰاخِى الرَّجُلَ وَ هُو يَحْفَظُ زَلّاٰتِهٖ لِيُعَيِّرَهُ بِهٰا يَوْماً مٰا [٢]

دورترين بنده از خدا آنست كه با مردى برادرى كند و لغزشهاى او را نگهدارد تا روزى بر آنها سرزنش نمايد.

در حديث ديگر اين گونه افراد به عنوان نزديكترين افراد به كفر معرفى شده‌اند. [٣]

ج-تجسّس در مورد مؤمنان

از جمله قيودى كه در اكثر روايات در موضوع تجسّس به چشم مى‌خورد، آن است كه اين جست و جو در مورد برادران مسلمان به ويژه مؤمنان