اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٢٩ - خوشبينى و خوشباورى

همچنان كه همنشينى با افراد ناصالح سوءظن نسبت به صالحان را ايجاد مى‌كند، اين مجالست نامبارك موجب بدگمانى صالحان نسبت به همان شخص نيز مى‌شود. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

لاٰ تَصْحَبُوا اَهْلَ‌الْبِدَعِ وَ لاٰ تُجٰالِسوُهُمْ فَتَصيٖرُوا عِنْدَ النّٰاسِ كَوٰاحِدٍ مِنْهُمْ [١]

از مصاحبت وهمنشينى با بدعت‌گزاران بپرهيزيد، زيرا اين همنشينى موجب مى‌گردد نزد مردم همچون آنان محسوب شويد.

خوش‌بينى و خوش‌باورى

توجّه به اين نكته ضرورت دارد كه بين خوش‌بينى (سرچشمه گرفته از سعۀ‌صدر و سلامت دين) و خوش‌باورى (نشأت‌گرفته از سادگى و سستى اركان عقل) فرق است. مؤمن از يك سو، كياست، زيركى و نوعى ادراك غيبى [٢]دارد و از سوى ديگر، سعه صدر و بلندى روح، او را به وسعت نظر فرا مى‌خواند.

حضرت على (ع) مى‌فرمايد:

. . . اِنَّ الْعٰاقِلَ نِصْفَهُ اِحْتِٰمالٌ وَ نِصْفَهُ تَغٰافُلٌ [٣]

نيمى‌از شخصيّت انسان عاقل، گذشت ونيمى ديگر تغافل (وچشم‌پوشى) است.