دانشنامه فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٨٠٠
خودمختارى متعهد← خودمختارى
خوف و رجاء
خوف و رجاء: حالت بيم از عدل و عذاب خداوند و اميد به فضل و كرم او.
خصلت والاى رجاء با مشاهده فضل و كرم خداوند متعال به بندگان و صفت ارزشمند خوف با مشاهده عدل و وعدههاى الهى به عذاب ابدى بر اثر گناه و نيز نقص و كوتاهى بندگان، در مقام بندگى، در نفس مؤمن حاصل مىشود. رذيلت مقابل رجاء، يأس از رحمت خداوند و رذيلت مقابل خوف، ايمنى از مكر او است كه هر دو از گناهان كبيره هستند. (١)
از اين عنوان در باب جهاد و امر به معروف و نهى از منكر سخن گفتهاند.
خوف و رجاء در آيات متعدد از ويژگىهاى پيامبران و مؤمنان شمرده شده است. (٢) در روايات نيز بر تحصيل اين دو خصلت ارزنده، به تحصيل اسباب آن دو تأكيد شده است. (٣)
خوف از عدل و عذاب خداوند اميد داشتن به فضل و كرم او، و عمل به مقتضاى آنها، يعنى ترك گناه و انجام دادن طاعات بر مؤمن واجب است. (٤ و ٥)
منابع
١ - التحفه السنيه / ٦٨؛ جواهر الكلام ٣٢٠/١٣؛ حاشيه مجمع الفائده / ٧٣٤؛ ٢ - اعراف / ٥٦؛ اسراء / ٥٧؛ انبياء / ٩٠؛ سجده / ١٦؛ زمر / ٩؛ ٣ و ٤ - وسائلالشيعه ٢١٦/١٥؛ ٥ - فرهنگ فقه ٥٣١/٣؛ فقه سياسى ٦٠٣/٧.