نظر من به واقعيتى مى‌انديشند كه به ايشان بسيار نزديك است؛ زيرا خود بازيگر آنند.» (١٣) مشاهده دقيق و مستقيم و دقت در رفتار سياسى مردم ايران و توجه به شعارها و خواسته‌هاى آنها، نشان مى‌دهد كه بحث حكومت اسلامى و برنامه‌هاى امام كه در قالب ايدئولوژى اسلام مطرح شد، براى مردم امرى روشن و واضح و به تعبير ميشل فوكو نزديك و به طوركامل محسوس و دست‌يافتنى بود. همچنين به دليل رابطه خاص بين مردم و امام خمينى (ره) كه رابطۀ مرجع و مقلد يا حتى رابطه امام و امت بود، و اين رابطه يك رابطۀ به طوركامل معقول است و بر اساس فرايند و كنشى عقلانى ايجاد شده است، تحليل آن بر اساس نظريه رهبرى كاريزماتيك و فرهمند صحيح نمى‌باشد. (١٤) بنابراين نمى‌توان اين حركت را حركتى پوپوليستى تلقى كرد.

امروزه نيز برخى از گروه‌هاى سياسى كه از توجه و اقبال مردم محروم شده‌اند، حمايت مردم از گروه‌هاى رقيب و توجه و اهتمام مسئولان به حل مشكلات مردم را با عنوان پوپوليسم تفسير مى‌كنند، در حالى كه اقبال همين مردم به خودشان را با عنوان دموكراسى و بالارفتن آگاهى سياسى و افزايش مشاركت سياسى مردم تفسير مى‌كردند. در يك جمع‌بندى كلى بايد گفت اگر منظور از پوپوليسم، مردم باورى و توجه به خواست‌هاى اساسى مردم و نزديكى مردم و مسئولان و حضور آنها در متن زندگى و آشنايى با مشكلات آنها از نزديك و توجه و اهتمام به حل اين مشكلات باشد، پوپوليسم معناى منفى ندارد و چنين امورى هرچند با عنوان پوپوليسم، امورى پسنديده و شايسته و همان سيره معصومين به ويژه سيرۀ حكومتى حضرت على (ع) است. اما اگر پوپوليسم به معناى كلى گويى و عوام گرايى و عدم توجه به نظريات كارشناسى و تخصصى باشد بدون ترديد مذموم است و هيچ گروه و دسته‌اى آن را نمى‌پذيرد. بنابراين صرف حضور توده‌ها در حركت‌هاى سياسى - اجتماعى و صرف حمايت عموم مردم از يك جريان سياسى خاص و صرف توجه دولت به خواست و اراده‌هاى مردم را نمى‌توان امرى پوپوليستى و مذموم خواند.

منابع

١ - دانشنامه در علم سياست / ٣٠٥؛ ٢ - فرهنگ علوم سياسى / ٢٦٤، ٣ - دانشنامه در علم سياست / ٣٠٥؛ ٤ - فرهنگ علوم سياسى / ٢٦٤؛ ٥ - پوپوليسم مذهبى / ١٠؛ ٦ - همان؛ ٧ - پوپوليسم (حسن مرتضوى) / ٣٥؛ ٨ - همان؛ ٩ - هراس بنيادين / ١١١-١٠٩؛ ١٠ - مشكله هويت ايرانيان امروز / ٢٠؛ ١١ - سفرنامه شاردن (متن كامل) / ١٦٠؛ ١٢ - صحيفه نور ١٥٨/٢، ٢٢٣-٢٢١، ٢٤٥-٢٤٤، ٢٦٦-٢٥٧؛ ١٣ - ايرانى‌ها چه رويائى در سر دارند / ٣٩؛ ١٤ - هفت نظريه در باب اصلاحات / ٢٦.

پولشويى

پولشويى عبارت است از اقدامات يا سلسله اقدام هاى كه به وسيلۀ آن منشأ غير قانونى وجوه تحت تصرف شخص، از ديد مأموران و مجريان قانون پنهان بماند و حتى قانونى جلوه داده شود.

كنوانسيون سازمان ملل متحد عليه قاچاق مصوب ١٩٨٨، دولت‌هاى عضو را موظف كرده است در قوانين جزايى خود پولشويى را جرم شناخته و براى مرتكبان آن مجازات‌هايى معين كنند.