حكم اسراء را دارند و اگر اسلام بياورند بر اساس قاعده «الاسلام يجب ما قبله» از تمامى مسئوليت‌هاى كيفرى گذشته معافيت مى‌يابند و هرگاه معاهده‌اى بين طرفين منعقد شد، همۀ افراد و نيروهاى دشمن معاهد محسوب شده و از مصونيت معاهده برخوردار خواهند بود؛

مرحلۀ دوم: مصونيت افراد دشمن در دارالاسلام، بر اساس مادۀ ٤٢ كنوانسيون ١٩٤٩ ژنو در رابطه با حمايت از شهروندان غير نظامى در اثناى جنگ، هيچ دولتى كه در حال جنگ با دولت ديگر است نمى‌تواند آن دسته از تبعۀ دشمن را كه در كشور وى به سر مى‌برند، به عنوان اسير جنگى گرفته و يا آنها را به اقامت اجبارى در كشور وادار كند، مگر در شرايط اضطرارى كه امنيت كشور و بقاى دولت ايجاب مى‌كند. ولى با شروع جنگ، دولت مى‌تواند اتباع دولت متخاصم را از كشور خود اخراج كند و اموال و امكانات آنها را تا پايان جنگ تحت كنترل درآورد. (٢٣)

منابع

١ - وسائل‌الشيعه ٤٨/١١، سنن ابن ماجه ١٠١/٢، كنزالعمال ٣١٩/٢ و نيل الاوطار ٢٤٦/٧؛ ٢ - همان و سنن ابى‌داود ٥٢/٣ و سنن بيهقى ٩٠/٩؛ ٣ - شرح مسلم ٤٨/١٢ و المغنى ٤٧٨/٨؛ ٤ - جواهر الكلام ٧٣/٢١ و جامع المقاصد ٣٨٥/٣؛ ٥ - وسائل‌الشيعه ٤٨/١١ نيل الاوطار ٢٠١/٧؛ ٦ - همان و سنن ابى داود ٥٢/٣؛ ٧، ٨، ٩ و ١٠ - همان و جواهر الكلام ٧٧/٢١-٧٦؛ ١١ - همان / ٧٦ و ٧٧ و سنن بيهقى ٩٠/٩ و سنن ابى‌داود ٥٢/٣؛ ١٢ - سنن بيهقى ٩١/٩؛ ١٣ - توبه / ٥؛ ١٤ - حج / ٣٩؛ ١٥ - جواهر الكلام ٧٧/٢١؛ ١٦ - آثار الحرب فى الاسلام / ٤٩٧؛ ١٧ - الام ١٥٧/٤؛ ١٨ - مجمع الزوائد ٣١٤/٥؛ ١٩ و ٢٠ - جواهر الكلام ٧٧/٢١، المبسوط ٢٩/١٠، فتح القدير ٤٩٠/٤، المغنى ٤٧٧/٨ و السياسة الشرعيه / ١٢٣، ٢١ - البدايع ٧ / ١٠١، بداية المجتهد ٣٧١/١ و البحر الزخار ٣٩٧/٥؛ ٢٢ - نهج‌البلاغه / ن ١٢؛ ٢٣ - فقه سياسى ١٨٠/٥-١٧٥.

جهاد (و محدوديت تسليحاتى)

در مباحث فقهى كاربرد و به‌كارگيرى هر نوع تسليحاتى مجاز شمرده نشده است. در بخشى از قواعد رزمى اسلام بر حذف گونه‌هايى از سلاح‌ها تأكيد شده و اين قواعد به نحوى تبيين شده كه موارد ممنوع و حذف شده شامل بسيارى از سلاح‌هاى نابودكننده و راهبردى معاصر هم مى‌شود.

برخى از سلاح‌هاى ممنوع عبارتنداز:

١. به كار گرفتن سلاحهاى آتش‌زا: محقق حلى در كتاب شرايع الاسلام و علامه حلى در قواعد الاحكام هر نوع سلاح آتش‌زا را ممنوع شمرده‌اند (١) ولى بيشتر فقهاى شيعه، تنها سلاح‌هاى آتش زايى را كه موجب سوزاندن درختان و محصولات كشاورزى، دام‌ها و انسان‌هايى كه كشتن آنها در جنگ مجاز نيست مى‌گردند، ممنوع دانسته‌اند. (٢) نهى از به‌كارگيرى آتش در جنگ در توصيه‌هاى نظامى پيامبر (ص) آمده (٥) ولى فقها اينگونه نهى را به معناى كراهت تفسير كرده‌اند. در حالى كه نهى از آتش زدن با نهى از مسموم كردن آب‌ها در گفتار پيامبر (ص) يكجا آمده است و اغلب فقها نهى از مسموم كردن آب‌ها را تحريمى دانسته‌اند، ولى علامه حلى در قواعد الاحكام و شهيد ثانى در الروضه هر دو مورد را مكروه شمرده‌اند؛ (٤)