دانشنامه فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣١٢ - امر به معروف و نهى از منكر
البحر المحيط ٧٤/٨، ٤ - تفسير السراج المنير ٢٣/٤ و تفسير روح المعانى ٤٠/٢٥؛ ٥ و ٦ - سنن بيهقى ٨١/٩ و البداية و النهاية ٣٠٧/٣؛ ٧ و ٨ - سنن بيهقى ٨٩/٩؛ ٩ - انسان / ٨، ١٠ - تفسير على بن ابراهيم ٣٩٨/٢، تفسير الميزان ١٢٦/٢٠ و تفسير نور الثقلين ٤٧٨/٥، ١١ - نيل الاوطار ٣٠٧/٧، سنن ابىداود ٧٦/٣، فتح البارى ١٠٨/٦ و تفسير روح المعانى ١٥٥/٢٩؛ ١٢ - شرح ابن ابى الحديد ١٨٩/١٤؛ ١٣ - جامع الاحاديث ١٧٩/١٣، وسائل الشيعه ٦٩/١١ و سنن بيهقى ١٨٣/٨؛ ١٤ - شورى / ٣٨؛ ١٥ - المبسوط ١٣/٢، تذكرة الفقهاء ٤٢٥/١ و جواهر الكلام ١٣/٢١؛ ١٦ - وسائلالشيعه ٤/١١، ٣٩٧/٨ و سنن بيهقى ١٤/٨؛ ١٧ - بقره / ٢٥٦؛ ١٨ - دهر / ٩؛ ١٩ - جواهر الكلام ١٣١/٢١، المغنى ٩٢٧/٢، جامعالاحاديث ١٣ / ١٨٣ و سنن بيهقى ٧٠/٩؛ ٢٠ - تاريخ طبرى ١١٢/٣، اعيان الشيعه ١٤٢/٨ و طبقات ٦٠/١؛ ٢١ - بحارالانوار ١٥/٤٥ و مستدرك الوسائل ٤٣/٣ و سنن بيهقى ١٦٨/٨؛ ٢٢ و ٢٣ - بحارالانوار ٣٣٠/٤٥، ١٠/٤٦ و ١٥، سيره حلبى ٤٩/٢ و مستدرك الوسائل ٤٨٧/٢؛ ٢٤ - تاريخ طبرى ٢٢/٣، مغازى واقدى ٦٧٣/٢، سيره ابن هشام ٣٥١/٣ و بحارالانوار ٥/٢١؛ ٢٥ - سنن بيهقى ١٣٦/٩ و مسند احمد بن حنبل ١٠٢/١؛ ٢٦ - تذكرة الفقها ٤٢٦/١؛ ٢٧ - التحرير ١٤٠/١؛ ٢٨ - المبسوط فى فقه الاماميه ٢١/٢-٢٢؛ ٢٩ - سنن ابن منصور ٢٤٦/٢، سنن بيهقى ١٢٦/٩، اسدالغابه ٤٧/٣ و مستدرك الوسائل ٤٨٦/٢؛ ٣٠ - وسائلالشيعه ٤١/١٣، ٣١ - همان، مستدرك الوسائل ٤٨٦/٢ و سنن بيهقى، ٩ / ١٢٨-١٢٧؛ ٣٢ - المبسوط ٢١/٢؛ ٣٣ - جواهر الكلام ٢١ / ١٣٠-١٢٩؛ ٣٤ - سنن بيهقى ٧٨/٩؛ ٣٥ - جواهر الكلام ١٢٠/٢١؛ ٣٦ - المبسوط ١٣/٢؛ ٣٧ - المنتهى ٩٣٢/٢؛ ٣٨ - جواهر الكلام ١٢٩/٢١؛ ٣٩ - كافى ٣٥/٥ و التهذيب ١٥٣/٦؛ ٤٠ - جامع احاديث الشيعه ١٧٨/١٣، المغنى ٣٩٩/١٠ و جواهر الكلام ١٢٠/٢١؛ ٤١ - جامع احاديث الشيعه ١٧٧/١٣ به بعد و كنز العمال ٣١٩/٢؛ ٤٢ - الاموال / ٦٥؛ ٤٣ - فقه سياسى ٢٠٦/٦-١٩٦.
امتيازطلبى← فخرفروشى
امتياز قضايى← كاپيتولاسيون
امر به معروف و نهى از منكر
امر به معروف و نهى از منكر، دو اصطلاح كه در تفاسير قديم كلام الهى، به امر به تبعيت از حضرت محمد (ص) و دين اسلام، و نهى از كفر به خداوند و تكذيب رسول خدا (ص) و دين او تبيين شده است.
درگذر از مباحث طولانى و پردامنهاى كه عالمان دين از جمله متكلمان، در بيان مفهوم و مطلوب و اقسام صيغههاى امر و نهى و چگونگى دلالت آنها مطرح كردهاند، مىتوان گفت كه امر به معروف كنشى است براى تحقق آنچه مطابق تعاليم دين و عرف ديندارى آشنا و پسنديده است و نهى از منكر، واكنشى است براى نابود كردن آنچه نا آشنا و نكوهيده است. اين اصل كه البته، بالذات متعلق به حوزه عمل است و بايد آن را در شمار فروع جاى داد، نه اصول، ابتدا به ابتكار معتزله وارد علم كلام و حوزه مباحث نظرى شد و در سدههاى بعد، توسط ديگران، به صورت يك سنت در تأليفات كلامى پيگيرى شد.
قديمترين منابع موجود در كلام معتزلى - كه البته از