ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٥ - بايد از كربلا گذشت و حسينى شد
مكمل قيام اول و پيروزى نهايى.
اما اكنون كه دوره غيبت امام امت است و قيام و قيامتى به پا نشده، تكليف ما چيست؟! و چه وظيفهاى براى ما تعريف شده است؟! كدام آرمان و آرزو را بايد در دل پروراند؟ چگونه مىتوان به حسين (ع) اقتدا كرد؟!
در چه مسيرى؟! جواب سؤالها را مىتوان از كلام همان دو امام قائم به روشنى دريافت، وقتى كه هر يك نسبت به ديگرى اظهار ارادت و اشتياق خود را نشان مىدهد.
امام مهدى (ع) در زيارت ناحيه مىفرمايد:
«سلام كسى كه اگر با تو دركربلا مىبود با جانش، از تو در مقابل تيزى شمشيرها محافظت مىنمود و نيمه جان ناقابلش را فداى تو مىكرد، جانش فداى جان تو و اهل بيتش سپر بلاى اهل بيت تو مىبود».
و وقتى از حسين بن على (ع) پرسيدند: آيا مهدى (عج) به دنيا آمده است؟ فرمودند: «نه و اگر زمان او را درك كنم تمام عمرم را به او خدمت خواهم كرد».
پس اين گونه جايگاه و مقام امام را مشخص و راه و رسم خدمت و ارادت به او را آموزش مىدهند تا در هر زمان آن گونه باشيم كه براى امام از جان و مال و فرزند بگذريم و با او همراه شويم.
پس چارهاى نيست جز آن كه قاليچه دلهايمان را بر فراز كربلا به پرواز درآوريم و با چشمانى گريان و قلبى محزون با شهداى كربلا هم عهد شويم و درس وفادارى و ايثار و عشقورزى به امام زمان را از ايشان بياموزيم همان طور كه علمدار كربلا رجز مىخواند «اگر دو دستم قطع شود از حمايت دين و امام زمانم دست برندارم و از آن روى برنگردانم» بايد حسينى شويم تا منتظر بمانيم و بايد حسينى شويم و به حسين لبيك بگوئيم «لبيك! اى دعوت كننده به سوى خدا نه يك بار بلكه هفت بار لبيك اگرچه پيكرم نتوانست دعوت تو را به هنگام دادخواهى تو پاسخ گويد و زبانم نتوانست به هنگام نداى يارى طلبانهات به تو لبيك گويد، اينك، قلب، چشم، دل و انديشه و جانم تو را پاسخگوست ...»
بايد حسينى شد و طالب عدل و امام عادل و براى تحقق آرمان بزرگ سيدالشهداء مجاهده نمود و مجلس عزادارى و سوگوارى ما بايد در اين جهت يارى رسان باشد و الا در زمانى كه ظلم حاكم است و فساد و تباهى جهان را فرا گرفته و بدعتها جايگزين سنتها شده و اجراى دستورات خدا بر زمين مانده و جهل و فقر و تجاوز گريبانگير مسلمين و مردم مستضعف جهان است برپايى مجلس عزاى حسينى صرفاً به اميد بخشش گناهان و ورود به بهشت و بهرهمندى و لذت معنوى چه فايدهاى دارد و چه مشكلى را حل مىكند. بايد بر حسين گريه كرد و قيام كرد و با امام قائم همراه شد و براى خدمت و دفاع از امام دل را به درياى بلا سپرد و كربلائى شد. بايد حسينى شويم!