روايات بسيارى از حضرت امام محمّدباقر (ع) درباره مهدى موعود (ع) رسيده كه قسمتى از آنها درباره سيره و صفات آن حضرت است و هر كدام از آن روايات، گوشه‌اى از صفات و حالات و سيره آسمانى آن بزرگوار را بازگو مى‌كند و اينك اين چند مورد را يادآور مى‌شويم.

١. آن حضرت در مورد آيه شريف:

«الَّذِينَإِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ؛[١] همان كسانى كه چون در زمين به آنان توانايى دهيم، نماز برپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند و به كارهاى پسنديده وامى‌دارند و از كارهاى ناپسند باز مى‌دارند و فرجام همه كارها از آن خداست» فرمودند:

اين آيه براى قائم آل محمّد (ص) و ياران او است. خداوند، مشارق زمين و مغارب آن را به آنان مى‌دهد:

«يُظْهِرُ الدِّينَ وَ يُمِيتُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ وَ بِأَصْحَابِهِ الْبِدَعَ وَ الْبَاطِلَ كَمَا أَمَاتَ السَّفَهَةُ الْحَقَّ حَتَّى لَا يُرَى أَثَرٌ مِنَ الظُّلْمِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُور؛[٢]

خداوند به وسيله او دين را غالب و پيروز خواهد گردانيد و به وسيله او و ياران او بدعت و باطل را از بين خواهد برد، همان گونه كه سفيهان، حق را از بين برده و نابود كردند، اثرى از ظلم ديده نمى‌شود و امر به معروف كرده و نهى از منكر مى‌كنند و عاقبت امور از براى خداوند است.»

آنچه در اين عبارت شاخص است، ظاهر نمودن دين، از بين بردن بدعت‌ها، محو كردن آثار ظلم و امر به معروف و نهى از منكر است. همه اين امور به دست حضرت ولى عصر (ع) صورت خواهد گرفت و با خواست و اراده آن بزرگوار تحقّق خواهد يافت و البتّه ياران آن بزرگوار، ايشان را در اين امور يارى مى‌كنند.

٢. جابر جعفى نقل مى‌كند كه حضرت ابوجعفر، امام باقر (ع) فرمودند:

«والله لَا تَذْهَبُ الدُّنْيَا حَتَّى يَبْعَثَ اللهُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ يَعْمَلُ بِكِتَابِ اللهِ وَ لَا يَرَى مُنْكَراً إِلَّا أَنْكَرَه؛[٣]

به خدا سوگند دنيا تمام نمى‌شود و به پايان نمى‌رسد تا اينكه خداوند مردى از ما اهل بيت (ع) را برانگيزد مردى كه به كتاب خدا عمل مى‌كند و منكر و امر ناشايسته‌اى را نمى‌بيند، جز اينكه آن را انكار مى‌نمايد و از آن جلوگيرى خواهد فرمود.»

اينها صفات نورانى و سيره مقدّس آن بزرگ مصلحى است كه در آخرالزّمان ظهور مى‌كند و از خاندان پيامبر اكرم (ص) و از اعقاب و ذريّه آن حضرت است. آرى سيره و صفات او طبق اين روايت:

الف) عمل به كتاب خداست. او به قرآن كريم عمل مى‌كند و طبق كتاب آسمانى اسلام حركت نموده و گام برمى‌دارد او قرآن را در براى تشريفات نمى‌داند؛ بلكه آن را كتاب عمل مى‌داند كه بايد در جامعه پياده شود و كارهاى روزمرّه جامعه با آن انطباق پيدا كرده و به عنوان منشور نجات و رهايى جامعه به اجرا در مى‌آورد.

ب) برنامه و سيره آن حضرت نهى از منكر است. بنگريد كه حضرت باقر (ع) اين مطلب را به چه صورتى ادا مى‌كنند. مى‌فرمايد: «و لا يرى منكراً الّا انكره» او منكر و خلاف شرعى را نمى‌بيند جز اينكه اعتراض مى‌كند و خروش برمى‌آورد و عدم رضايت خود را نسبت به انجام آن منكر در جامعه ابراز مى‌دارد. او طبيعت منكر و جنس عمل بد را آفت و آسيب جامعه دانسته و عامل فساد امّت، عايق انسان از خدا، جهان ابدى و سير اكمالى مى‌داند و از اين رو نه تنها خود از اعمال بد و