ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - بشارت

بشارت‌

آن كس است اهل بشارت كه اشارت داند!

«وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌؛ و مژده ده شكيبايان را؛ [همان‌] كسانى كه چون مصيبتى به آنان برسد مى‌گويند ما از آن خدا هستيم و به سوى او باز مى‌گرديم.»

يكى از مواهب ربّانى كه شامل حال اولياست، بشارت است از حق به ولى؛ امّا زمينه بشارت آن نيست كه مردم گمان مى‌كنند. معمولًا ما بشارت را در سرور و شادى مى‌بينيم؛ ولى در كار حضرت حق، بشارت در غم و اندوه است. اين مطلب هنوز براى مردم روشن نشده است. ما خوشى را به دارايى و ثروت مى‌دانيم؛ امّا در زبان حق، خوشى در فقر و ندارى است. اين زبان اوليا هم هست؛ وقتى مى‌خواهند به كسى بشارت بدهند، به او مى‌گويند: جيب‌هاى تو را خالى مى‌كنيم (جيب دلت را). امّا مردم دنيا وقتى مى‌خواهند كسى را بشارت بدهند، مى‌گويند جيب‌هايت را پر مى‌كنيم؛ يعنى بشارت را در دارايى مى‌دانند؛ در حالى كه حق و اولياى حق اين طور نيستند. بشارت در ندارى است. اوّل كارى كه مى‌كنند، اين است كه جيب عاشق را خالى مى‌كنند؛ بنابراين‌ «جاهِدُوابِأَمْوالِكُمْ».

حديثى هست، كه مى‌فرمايد: «نعمتان مجهولتان؛ الصحة و الامان؛ دو نعمت براى مردم مجهول است؛ يكى صحّت و ديگرى امنيّت.»

اوّل، صحّت: مردم فكر مى‌كنند موقعى به صحّت مى‌رسيم كه‌