شما بايد نقص غيبت را بفهميد، اختلاف فتواها، علّت گرفتارى‌هايى كه بر اساس اختلاف فتواها به وجود مى‌آيد، چيست؟ همه اينها مربوط به نقص نداشتن امام معصوم (ع) است. مردم بايد اين فشارها را بدانند. نقص‌هاى نبود امام زمان (ع) در كلّ فضاى زندگى بشر غيرقابل احصا است.

\* لطفاً دلايل نياز بشر به ظهور امام زمان (ع) را برشمريد يا به عبارت بهتر نقايص دنياى بشرى را بدون ظهور امام بيان كنيد.

\* بالاترين كلمه‌اى كه مى‌توانم بگويم اين است كه تا امام نداشته باشيم، پنج چيز محقّق نخواهد شد:

١. تا امام (ع) نيايد، چشم مردم به آخرت باز نخواهد شد، و لذا تا زمانى كه مردم بى‌امام‌اند عقلشان در زندان دنياى ظاهر و ماديات محبوس است. لذا از آمدن امام به وسيله‌اى براى تحقّق و ظهور عقل بشريت و باز شدن چشم بشر به آخرت تعبير مى‌كنند. الآن شما مى‌بينيد كه مى‌گويند چه كسى زرنگ‌تر است؟ كسى كه دنيايش را آباد كند؛ يا مى‌گويند: چه كسى موفق‌تر است؟ كسى كه در دنيايش موفق است. هيچ كس آخرت را در محاسباتش نمى‌آورد و اين بالاترين نقص عصر غيبت است و نقطه مقابلش نور مى‌شود و ويژگى نورانى عصر ظهور اين است كه هر كارى كه مردم مى‌خواهند بكنند، تصوير آخرتى‌اش را در نظر مى‌گيرند. اگر تصوير آخرتى‌اش ارزش داشت، همه سختى‌هايش را مى‌طلبند، اگر ارزش نداشت، همه شيرينى‌هايش را رها مى‌كنند.

٢. دومين نقص زمان غيبت اين است كه هيچ چيزى سر جاى خودش قرار نگرفته است؛ جايگاه‌ها گم شده‌اند، انسان در جايگاه خودش كه بايد خليفه الهى باشد، نيست، پدر در جايگاه خودش نيست، مادر در جايگاه خودش نيست و اينها نقص هستند. امّا زمانى كه امام بيايد چون وجود ايشان معمار است، هر شيئى را با توجّه به عنصر عدالت، عصمت و مأموريتى كه از سوى حق تعالى دارد، در جايگاه خودش قرار مى‌دهد.

در معناى ولايت مى‌گوييم ولايت يعنى معمار يعنى زعيم. يك ساختمان بدون معمار كوهى از مصالح است. مسلمان، بدون امام هم كوهى از مصالح را دور خودش جمع مى‌كند، نماز و روزه را انبار مى‌كند، ولى بايد بداند كه نماز و روزه‌اش در جايگاه خودش نيست. به عنوان مثال اگر نماز جمعه مسجد الحرام در جايگاه خودش باشد، نبايد فلسطينى‌ها اذيت شوند، امروز اگر مسلمانان در جايگاه خودشان باشند، نبايد شيعيان يمن، افغانستان، لبنان و عراق در اين وضعيت باشند. اين نقصِ عصر غيبت است. همه در حال تلاش هستند ولى عناصر در جايگاه خودشان نيستند.

٣. نكته سومى كه براى بشريتِ بدون امام، خستگى مى‌آورد، اين است كه بشر بايد زندگى كند، ولى هدفش خيلى كوچك است، به قول آيه ٣٨ سوره توبه‌ «ياأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد شما را چه شده است كه چون به شما گفته مى‌شود در راه خدا بسيج شويد كندى به خرج مى‌دهيد آيا به جاى آخرت به زندگى دنيا دل خوش كرده‌ايد؛ متاع زندگى دنيا در برابر آخرت جز اندكى نيست». زمانى كه حضرت بيايند هدف‌ها عالى مى‌شوند.

قبل از اجراى هر پروژه بزرگى معمولًا يك ماكت درست مى‌كنند. ماكت پروژه جهانى امام زمان (ع) كجاست؟ من حس مى‌كنم خداوند به ما توفيق داد تا يك ماكت از پروژه امام زمان (ع) را ببينيم و آن هشت سال دفاع مقدّس بود. خيلى از موارد شبيه دوران دفاع مقدّس است. در دوران دفاع مقدّس، اين ويژگى را احساس كردم كه بچّه‌ها براى هدف‌گذارى در كلان زندگى و تك تك اعمالشان هم، دنبال چيزى جز جاودانگى نبودند. علّت خستگى دوران غيبت اين است كه اهداف آنقدر كوچك هستند، كه انسان‌ها زود به آن هدف‌ها مى‌رسند و تمام مى‌شوند و زندگى برايشان بى‌معنا مى‌شود. مثلًا منِ طلبه اگر در مسير طلبگى، خداى نكرده هدفم شهرت باشد، اگر به صدا و سيما رفتم و شهرت پيدا كردم ديگر نمى‌توانم كارى كنم؛ ولى در حكومت امام زمان (ع) هدف، جاودانگى مى‌شود و هدف بى‌نهايت است و اين، خستگى را از انسان دور مى‌كند. در حال حاضر، همه خسته هستند؛ به هر كسى كه بگويى چه كار مى‌كنى؟ دوست دارد كارش زودتر تمام شود، ولى زمانى كه به شهدا مى‌رسيم وقتى از آنها مى‌پرسند كه آيا دوست داريد به دنيا باز گرديد؟ مى‌گويند بله. شهدا تنها گروهى هستند كه دوست دارند به دنيا بازگردند. چرا؟ براى اينكه بار ديگر براى دين و امام زمان (ع) فدا شوند و مزّه جاودانگى را دوباره بچشند.

٤. به نظر مى‌رسد، وقتى انسان امام ندارد، روابطش با ديگران ظلمانى است، همه روابط بر اساس منافع است، حتّى رابطه با پدر و مادر. الآن پدر و مادر مى‌گويند ما تمام تلاشمان را مى‌كنيم تا بچّه‌هايمان عصاى پيرى ما بشوند. پس فقط دنبال منافع خودشان هستند. روابط، ظلمانى است، فقط در حكومت امام است كه روابط نورانى مى‌شوند، نگاه به چهره پدر لحظه استجابت دعا مى‌شود؛ خواندن خطبه عقد و زناشويى، لحظه استجابت دعا مى‌شود؛ نگاه به آب و طبيعت عبادت مى‌شود و اينها