عارف واصل، فقيه صاحب‌دل، سالك الى الله و شيدايى حضرت بقيةالله (ع)، مرحوم آيت‌الله حاج شيخ حسن صافى اصفهانى (ره) در سال ١٢٩٨ در خطّه ولايتمدار اصفهان- خاستگاه جمعى از خوبان و عالمان ربّانى نظير علّامه مجلسى، آيت‌الله سيد محمّدتقى اصفهانى (صاحب مكيال المكارم)، آيت‌الله ميرزا محمّدباقر فقيه ايمانى و علّامه ميرجهانى و ديگر ستارگان سپهر سلوك الى الله- به دنيا آمد.

پدرش مرحوم «حاج شيخ نصرالله» ملبّس به لباس روحانيت بود امّا به شغل و پيشه صحّافى كُتب مذهبى اشتغال داشت و در نجف اشرف نزد مرحوم علّامه امينى كار مى‌كرد و فراوان مورد علاقه و عنايت آن علّامه دوران و فانى در ولايت اميرمؤمنان (ع) بود.

حاج نصرالله بنابر آنچه كه درباره وى آمده، بسيار پرهيزكار و اهل ذكر و معرفت و كرامت بود. او پاى‌بندى فراوانى به آداب و سنن دينى و اشتياق و ابتهاج زيادى به زيارات معصومين (ع) خصوصاً زيارتِ عاشورا داشت. چنانچه بعدها اين خصلت‌هاى زيبا در فرزند او نيز آشكار شد.

اين بنده خوب خدا در سال ١٣٤٤ شمسى در نجف اشرف درگذشت و به خاطر معنويت ممتازى كه داشت، پس از تشييع جنازه باشكوهى كه با انبوه و اندوه علما و فضلا و مراجع همراه بود؛ با اقامه نماز توسط مرجع اعلاى دينى حضرت آيت‌الله العظمى خويى در وادى‌السّلام در كنار مقبره پيامبران خدا، حضرت هود و صالح (ع) به خاك سپرده شد.

مرحوم آيت‌الله صافى اصفهانى (ره) تحصيلات ابتدايى خود را تا سوم دبيرستان در اصفهان گذراند. در دوره دبيرستان به خاطر هوش سرشار و مراتب ممتاز اخلاقى و كم‌حرفى و ادبِ فراوان به عنوان شاگردى شايسته، مورد اعتنا و احترام استادان و ديگر دوستان خود بود.

در اين دوره بود كه به خاطر كشش‌هاى روحى و جاذبه‌هاى فطرى و همچنين راهنمايى‌ها و ارشادات و تشويق و ترغيب‌هاى مردى كاردان و گوهرشناس كه خود از زاهدان زمان و ره‌شناسان راست‌كردار روزگار بود، وارد رشته علوم دينى شد و شاگردى مكتب امام صادق (ع) و سربازى امام زمان (ع) را با جان و دل پذيرفت و گردن نهاد و گمشده خود را در تفكّر در فضاى فقه آل محمّد يافت. آن بزرگوارى كه اوّلين جرقّه‌هاى اين انتخاب مسئولانه را در هيزم وجود اين شاگرد شايسته به درستى تشخيص داد، «مرحوم حاج شيخ احمد حاجى‌