بيرون، آن‌قدر هوا سرد است كه كسى نمى‌تواند از كوچه و صحن اطراف حرم بگذرد؛ و اين بهترين فرصت است براى من كه در اين تنهايى و وصل، دست به دعا بردارم و پروردگارم را بخوانم ...

خداى من! سخت پريشان و درمانده‌ام ...

تو مى‌دانى دَين من به ابومنصور، آن‌چنان است كه نمى‌توانم از عهده‌اش برآيم، او در طلب من است و من از او گريزان.

پروردگارا! هراسانم، مرا پناه ده ... آبرويم را حفظ نما ... اى غنى‌ترين! نيازمنديم را درياب ...

اى بزرگ‌ترين! پستى‌ام را در برابر بنده‌ات مخواه ...

صداى پاى كه مى‌آيد؟! مگر ابوجعفر درها را قفل نكرده؟!

... چه آواز خوشى دارد اين جوان- كه نمى‌دانم از كجا وارد روضه شده است!

سبحان‌الله، تاكنون زيبارويى، اين‌چنين نديده بودم!

جامه سپيدش چشم‌نواز است و عمامه و ردايش برازنده وى!

عجيب است!

او بر يك يك انبياى اولوالعزم سلام داد، امامان پاك را درود فرستاد، امّا ...

پس چرا نامى از حجّت خدا نبرد؟

يا فراموش كرده يا ايشان را نمى‌شناسد.

خوشا به معرفت او، چه نمازى مى‌خواند!

به سوى قبر امام محمّد تقى (ع) مى‌رود، بايد به دنبالش بروم ...

ايشان را نيز همان‌گونه زيارت كرد و دعا خواند و نماز به جاى آورد ...

دلم مى‌لرزد ... او كيست؟

پرسيد: يا اباالحسن بن ابى بغل، تو در كجايى از دعاى فرج؟

گفتم: مولاى من! كدام دعا را مى‌فرماييد؟

فرمود: دو ركعت نماز بگذار و بعد از آن بگو: «يا من اظهر الجميل و ستر القبيح، يا من لم يؤاخذ بالجريره و لم يهتك الستر، يا عظيم المنّ، يا كريم الصنع يا حسن التّجاوز يا واسع المغفرة يا باسط اليدين بالرحمة يا منتهى كلّ نجوى يا غاية كلّ شكوى يا عون كل مستعن يا مبتدء بالنعم استحقاقها»

بعد از آن ده مرتبه بگو، يا ربّاه؛ بعد ده مرتبه: يا سيداه؛ ده مرتبه: يا مولاه؛ ده مرتبه: يا غايتاه؛

ده مرتبه: يا منتهى رغبتاه.

بعد از آن بگو: «أسئلك بحقّ هذه الاسماء و بحقّ محمّد و آله الطّاهرين (ع) الّا ماكشفت كربى و نفست همّى و فرّجت معنى و اصلحت حالى».

پس هرگونه كه مى‌خواهى دعا كن و حاجت خود را بخواه. سپس سمت راست پيشانى خود را بر زمين بگذار و صد مرتبه بگو «ادركنى» و بعد تا مى‌توانى ذكر «الغوث الغوث» را تكرار كن. آنگاه سر بردار كه خداوند به كرم و بزرگى خود إن‌شاءالله حاجت تو را برمى‌آورد.

با استفاده از: صحيفه سجاديه نوشته سيد مرتضى مجتهدى سيستانى.