خانواده‌ام پاى‌بند سلايق و علايق مذهب نياكان و پدرم از معلمان و مبلغان كلام وحى (قرآن) و سيره اهل بيت (ع) هستند. تحصيلات خود را تا متوسطه در مدارس دولتى قم و مابقى را هم به شكل شفاهى كه شامل علوم دينى و معارف اسلامى بود؛ در محضر پدر «زيد عزه» فرا گرفتم. حدود يازده سال از عمرم را نيز به عنوان درجه‌دار فنى نيروى هوايى سپرى كردم. شعر و سرودن كلام منظورم را از اوايل دهه شصت شروع كردم و سال ١٣٧٣ بعد از قطع ارتباط با شغل نظامى به قم بازگشته و براى ادامه فعاليت‌هاى ادبى از محضر اساتيد انجمن‌هاى ادبى قم استفاده كردم. تأثيرگذارترين فرد از اساتيد، استاد معظم جناب آقاى محمدعلى مجاهدى بودند- كه هم‌اكنون نيز از محضرشان استفاده مى‌برم. از سال ١٣٨١ به دعوت يكى از نويسندگان محترم ماهنامه ادبى اشارات- مركز پژوهش‌هاى اسلامى صدا و سيما- به نوشتن متون منثور و نويسندگى پرداختم و تاكنون نيز ادامه دارد، عمده فعاليت‌هايم درزمينه آثار مهدوى؛ علاوه بر سرودن شعر و نوشتن متون ادبى، به نقدر و آسيب‌شناسى ادبيات منظوم و منثور مهدوى اختصاص يافته و تاكنون از فعاليت‌هاى مفيدى نيز در زمينه نقد آثار، به خصوص نقد نظرى شعر مهدوى در سبك خراسانى، بهره‌مند شده‌ام، سبك اصلى آثار منظومم: اصفهانى (هندى) و نيمايى است و سبك آثار منثورم، تلفيقى از نثر مسجع و شكسته، كه درون‌مايه سمبليكى دارد!

به دليل عدم احترام به برخى از پارامترهاى اعتقادى از طرف برگزاركنندگان، كمتر علاقه به شركت در مسابقات، كنگره‌ها و جشنواره‌هاى ادبى دارم؛ امّا براى آخرين بار، در جشنواره آخرين منجى سال ١٣٨٧ در بخش متون ادبى شركت كردم كه قطعه ادبى «طلوع بهارى‌ترين آفتاب زمين» توسط هيئت انتخاب به عنوان «كانديداى آثار برتر» معرفى شد؟!

حقير، كمتر به سرودن اشعار انتزاعى در مدح و مرثيه اهل بيت (ع) مى‌پردازم و نهايت سعى‌ام هم بر اين است كه دچار اشعار «سنتى» شعار زده و «مدرن» ناسازگار با عقايد اسلامى، نشوم؛ در حالى كه به سنّت و مدرنيته در جاى خود احترام مى‌گذارم. آثار دينى نخست، بايد داراى جنبه‌هاى خودآگاهى و آگاهى‌بخشى باشند، نه واگانى تنها اسير حالات نوستالژيك و رمانتيك سرايندگان؛ در حالت بعدى مى‌تواند سبك محور، يا فرم‌گرا باشد!

آثار چاپ شده به صورت كتاب:

١. آرايه‌هاى اخلاقى در متون دينى و ادب پارسى‌

٢. از نيايش تا ملكوت، دعاى اوقات‌