٥. آب برف و يخ و تگرگ: آب ناشى از ذوب شدن يخ و برف و تگرگ براى اعصاب و دستگاه تنفس و ديگر احشا مضر است. مدت مكث اين آب در اعضا و جوارح بيشتر از آب معمولى است و باعث ضعف و سستى در اعضا مى‌گردد. البته آب برف را مى‌توان در برخى افراد تجويز كرد؛ چرا كه باعث تر و تازگى پوست مى‌شود.

٦. آب چاه و قنات: از آب رودها و آبگيرهاى وسيع و پاك سنگين‌تر مى‌باشد. بهترين آنها آب چاه‌هاى وسيع و عميق است كه داراى آب فراوان باشند. مجراى آنها از سمت شمال يا مغرب بوده و دائماً از آنها آب كشيده شود.

بهترين آب قنات، آب قنواتى است كه سرچشمه آنها در مكان بلند و مرتفع قرار داشته و داراى آب فراوان، شيرين، صاف، سبك و داراى جريان تند و سريع باشند.

آب هر چاه يا قناتى كه صفات فوق را نداشته، طعم و بوى آن تغيير كرده باشد يا اينكه مدتى محتقن، محبوس، ساكن يا مدت زيادى بدون استفاده توقف داشته باشد توليد بيمارى‌هاى زيادى مى‌كند.[١]

٧. آب دريا: اين آب كه شور، تلخ و زعاق بوده آشاميدن آن بسيار زيان‌آور است. شنا كردن در آن براى رفع سوزش، درمان نيش حشرات زهردار، اكثر بيمارى‌هاى ناشى از غلبه سردى به بدن (روماتيسم، فراموشى و ...) و استسقاء مفيد است.[٢]

بهترين آب براى نوشيدن‌

مناسب‌ترين آب‌ها جهت نوشيدن، آب نيم‌گرم (آب جوشيده‌اى كه دماى آن معتدل شده) است. گرماى آن طورى باشد كه لذيذ و مناسب طبع باشد مخصوصاً اگر با نبات يا عسل مخلوط شود بسيار مفيد است. اگر آب نيم‌گرم را با آب سرد مخلوط كنند براى بيماران صرعى و همچنين جهت ورم حلق و سينه و ملاژه بسيار مفيد است. آشاميدن مقدار كمى آب نيم‌گرم به صورت ناشتا، مرى و ناى را پاك كرده و شستشو دهنده معده از اخلاط چسبنده غليظ است.

آب سرد معتدل براى افراد سالم بسيار مناسب، اشتهاآور، هضم‌كننده غذا، محكم‌كننده پرزهاى معده است، ولى حتماً بايد توجّه كرد كه سرد كردن آب جوشيده نبايد با يخ و برف و تگرگ باشد يعنى يخ، تگرگ يا برف مستقيماً با آب تماس نداشته باشد؛ چرا كه جمع بين آب سبك و لطيف با آب سنگين و غليظ باعث نفخ و ايجاد قرقره و سنگينى و كندى هضم و كندى خروج از معده مى‌شود. از مخلوط كردن آب‌هاى مختلف مثل آب چاه و قنات و رود و باران و با هم نيز بايد خوددارى كرد زيرا هر يك خاصيت و خصوصيت مختلف داشته و كيفيت برودت و سرماى هر يك از آنها متفاوت است.

آب بسيار گرم، محلّ نفخ و بادهاست و براى بيمارى ماليخوليا، سردرد، زخم‌هاى چركين ناى و ريه، شست‌وشوى معده و رفع تشنگى افراد سودايى و بلغم شور مفيد است و باعث روان ساختن ترشحات بدن مى‌شود. ولى مداومت در نوشيدن آن باعث سست شدن معده و لاغرى بدن مى‌شود. در كل هرچه مزاج گرم‌تر باشد مانند دموى و صفراوى مزاجان، به همان نسبت، آب سرد مناسب‌تر است و هر اندازه كه رطوبت و سردى مزاج بيشتر باشد. آب گرم‌تر مناسبت، البته تحمل دموى مزاجان به آب سرد نسبت به صفراوى مزاجان بيشتر است چون كه صفراوى مزاجان اكثراً ضعيف البدن و لاغرند و اعصاب آنها به سرعت از آب سرد متأثر مى‌شود.

آنچه موافق طبيعت انسان سالم و باصحت است آبى است كه سرماى آن معتدل باشد و آب گرم و نيمه‌گرم بيشتر صورت درمانى دارد و خوردن آب گرم از روى عادت و براى حفظ صحت مناسب نيست.

و اساسى‌ترين نكته اينكه: تمام آب‌ها بايد قبل از نوشيدن، جوشانده شوند و سپس دماى آب كم شود چون آب جوشيده، سبك شده و هضم آن و عبورش از معده سريع خواهد بود.[٣]

نكات مهم در زمان نوشيدن آب‌

هنگام نوشيدن آب به نكات زير دقت كنيد: