پروردگار حكيم، درخت محبت آل طه (ع) را به دست خويش در فردوس‌[١] و قلب سعادتمندان نشاند و به احسانش آبيارى كرد، تا با باورهاى راست و رفتار نيك ما بهارى شود و شكوفه محمدى زند و آنك از بحبوحه رساخيز و فردوس سر فرازند و مؤمنان در گستره سايه‌بانش بياسايند و آرام گيرند؛ به شاخه‌هايش در آويزند و در جمع عرشيان گام گذارند.

بارى، درخت طوبى و سدرة المنتهى كه خداى بخشاينده نهالش را نشاند، همان دوستى و ولايت امير مؤمنان و خاندان او (ع) است كه مدار و قلب تمام خوبى‌ها و شايستگى‌ها است. بهتر بگويم؛ حقيقت و جوهره صفات پسنديده و بايدهاى خداوندگار، محبت آل محمد (ع) است؛ همان‌گونه كه اساس تمام زشتى‌ها و ناآراستگى‌ها، بدخواهى و كينه‌توزى با آن خاندان پاك است. نماز و حج و هر پرستشى، با ولايت، پذيرفته و معراج مؤمن است. جان و مال را به رسم هديه به حضرت دوست پيشكش كردن و هر گذشتى با قلبى لبريز از عشق به فاطمه زهرا و زادگان پاكش (ع) آدمى را به فراتر از آسمان‌ها پرواز و در بهشت آشيانش دهد. خداشناسى و يكتاباورى كه ره‌آورد انبيا و كتاب‌هاى آسمانى است، از شاخه‌هاى بالنده امامت است.[٢] هر جوينده‌اى تنها با دوستى آن پاكان و پيروى از آنان، به مقصد و مقصود خود نايل آيد و اين بخشش و هديه آسمانى و سترگ، سنگر سخت و قلعه نفوذناپذيرى است كه از هر باطل و آسيبى نگاه دارنده خواهد بود.

مردى از ياران رسول خدا (ص) همراه با گروهى بر آن حضرت ميهمان شدند و سؤال كردند: درخت طوبى كجا است؟ فرمود: در فردوس، در سراى من. ديگرى همان را پرسيد؛ پاسخ آمد: در بهشت، در منزل امير مؤمنان، على (ع)، گفتند: چند لحظه پيش، همين را پرسيديم: پاسخ دادى: در خانه من و اينك فرمودى: در خانه على! پاسخ داد: سراى من و على يك جا است.[٣]

واپسين و برترين پيامبر خدا (ص)، به دخترش، حضرت فاطمه (س) چنين گزارش داد: «در شب معراج، به درخت سدرة المنتهى رسيدم. روى آن نوشته بود: «به راستى من پروردگار يكتا هستم كه جز من خدايى نيست. محمد (ص) برگزيده آفريدگانم است. وى را به وزيرش تأييد و يارى رسانم». از جبرئيل سؤال كردم: «وزير و جانشينم كيست؟» گفت: «على بن ابى طالب (ع)» ... از آنجا گذشتم ...، تا آنكه در فردوس فرود آمدم و درخت طوبى را ديدم كه ريشه و تنه آن، در سراى على (ع) بود. در بهشت، كاخ و كاشانه‌اى نيست، جز آنكه شاخه‌اى از درخت طوبى در آن هست».[٤]

آن حضرت در روايتى ديگر فرمود: «خداى بلندمرتبه، در قلب من انداخت كه دوستى و محبت على (ع) درخت طوبايى است كه خداوند به دست خويش در قلب مؤمنان نشانده است».[٥]

محبت و دلباختگى آخرين و كامل‌ترين نهال هستى،