صهيونيست‌ها مدام از «ارض موعود، براى قوم برگزيده» سخن گفته‌اند. امّا اين «ارض موعود» كجاست، و اين قوم «برگزيده» كيانند؟ تئودور هرتزل، بنيان‌گذار سازمان صهيونيسم جهانى در سال ١٩٠٠ م. نوشت: «بازگشت ما به سرزمين پدرانمان، چنان‌كه در كتاب مقدّس وعده داده شده است، از بزرگ‌ترين مسائل سياسى مورد علاقه قدرت‌هايى است كه در آسيا، چيزى را مى جويند».[١] فلسطين از قرن دوازده قبل از ميلاد توسط فلسطينيانى كه تاريخ از آنان به نام دليران ياد كرده است و به «مردم دريا» معروف بودند، اداره مى شد. آنها در قسمت جنوبى درياى مديترانه «ساحل كنعان»- غزه امروزى- سكنا داشتند.

تاريخ از كنعان‌[٢] كه در كنار فلسطين قرار داشت، از حدود بيست قرن قبل از ميلاد، ياد كرده است. قوم بنى اسرائيل در قرون ١٤ و ١٣ (ق. م) وقتى از مصر اخراج شدند، وارد كنعان شدند. آنان براى مدّت دو قرن، تنها دو قرن، تا ظهور آشور بنى پال در آنجا ساكن بودند. مهاجران قوم بنى اسرائيل، كم‌كم به سرزمين‌هاى اطراف كنعان با جنگ و ستيز و حيله دست يافتند. در زمان حضرت سليمان، اورشليم به همان ترتيب ياد شده به تصرّف آنان درآمد. معبد سليمان بر كوه صهيون توسّط آن حضرت به نام «معبد خدا» بنا شد. اكثر سال‌هايى كه قوم بنى اسرائيل در آن قسمت زندگى مى كردند، در كنعان گذشت كه چنان‌كه گفته شد، در كنار فلسطين قرار داشت. آنها كم‌كم اورشليم را گرفتند. ولى توقّف آنان در آن قسمت، بسيار كوتاه بود.

طبق روايات تورات كنعان «ارض موعود» است؛ يعنى غزه- همان قسمتى كه به دولت نيمه خودمختار ياسرعرفات داده شده- لذا ادّعاى آنان بر فلسطين كاملًا بى اساس است.

پس از مرگ حضرت سليمان (ع) در سال‌هاى ٧٢٢- ٧٣٢ (ق. م) آن سرزمين- چنان‌كه ذكر شد- به دست بخت‌النصر- پادشاه بابل- ويران گشت و ساكنان آن در به در و گروه بسيارى از آنها به بابل برده شدند. لذا در سال ٧٢١ (ق. م) حكومت بنى اسرائيل به طور كامل در آن نواحى از بين رفت و ديگر هرگز دولتى اسرائيلى در آن سرزمين بر سر كار نيامد. اصولًا كشور فلسطين و شهرهاى اطراف آن، ديگر روى استقلال نديدند و تنها تعدادى انگشت‌شمار يهودى سامى در آنجا به سكونت خود ادامه دادند.

عدّه‌اى از محققان، اعراب فلسطين را باقى ماندگان حمله اعراب و اسلام در قرن هفتم ميلادى مى دانند. ولى محقّقان ديگرى، همچون هانرى كاتن و ماكسيم رودنسون، از آنان به عنوان ساكنان اوّليه‌