اهل بيت عصمت و طهارت (ع) بندگانى هستند كه علم و صوابشان مطرد (فراگير) است، يعنى با داشتن مقام عصمت نه خطا مى كنند و نه خطيئه و امام زمان (ع) «عين الله النّاظرة و اذنه السّامعة و لسانه النّاطق، و يده الباسطة؛ چشم بينا، گوش شنوا، زبان گويا و دست گشاده خداوند است و از اقوال، افعال، افكار و نيات ما اطلاع دارد؛ مع ذلك گويا ما، ائمه (ع) و به خصوص امام زمان (ع) را حاضر و ناظر نمى دانيم، بلكه گويا مانند عامّه، اصلًا زنده نمى دانيم و به كلّى از آن حضرت غافل هستيم!

اشراف امام (ع) بر اعمال بندگان‌

گويا بنا بر اين است كه در عمل، خدا، ناديده گرفته شود، با اينكه در روايت «كافى» دارد كه: «در هر شهرى عمودى از نور است كه امام (ع) اعمال بندگان را در آن مى بيند يا ملَكى براى او خبر مى آورد». ١ همچنين «روح القدس» مؤيد او با او است، غير از آن روحى كه هر سال يك بار در شب قدر بر او نازل مى شود. ٢ بنابراين، اگر مثلًا پرده اى هم دور عمل خود بكشيم، فايده ندارد و ديد امام (ع) نافذتر است و در برابر چشمان واقع بين او مانع و حائل ايجاد نمى كند. همچنين در رؤيت امام (ع) مقابله و محاذات (هم سويى) شرط نيست، بلكه هر جا كه نشسته، بر أرضين سفلى و سماوات سبع و ما فيهنّ و ما بينهنّ اشراف دارد. خداوند متعال مى فرمايد:

«وَآتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا؛ ٣ در حال كودكى، حكم را به او عطا كرديم» و نيز مى فرمايد: «قالَإِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا؛ ٤ گفت: من بنده خدايم، خداوند به من كتاب عطا كرده و مرا پيامبر قرار داده است. اگر مسئله امام شناسى بالا رود، خداشناسى هم بالا مى رود؛ زيرا چه آيتى بالاتر از امام (ع)؟ امام آيينه اى است كه حقيقت تمام عالم را نشان مى دهد.

حديث ثقلين و اثبات غيبت امام زمان (ع)

«حديث ثقلين» از ادلّه اثبات غيبت امام زمان (ع) است، زيرا در آن حديث مى فرمايد: «إنّهما لن يفترقا، ٥ قرآن و عترت از هم جدا نمى شوند»، يعنى، چه حاضر باشند يا غايب، اگر كسى اين حديث را تحقيق و معناى آن را تحصيل كند، مسئله غيبت خيلى براى او واضح خواهد بود؛ زيرا در غير اين صورت، «لزم الإنفكاك بين القرآن و العترة؛ لازمه آن جدايى بين قرآن و عترت خواهد بود».