در احاديث فراوان مبدأ حكومت او را از روز سيطره او بر مناطق پنج‌گانه حساب كرده، مدّت فرمانروايى‌اش را نُه ماه دانسته‌اند.[٣] و در برخى از احاديث آمده است: «او هشت ماه تمام حكومت مى‌كند، حتّى يك روز نير بر آن اضافه نمى‌شود».[٤]

در احاديث فراوان تأكيد شده كه خروج سفيانى در ماه رجب خواهد بود، شش ماه تمام مى‌جنگد تا بر مناطق پنج‌گانه سيطره پيدا كند، آنگاه نُه ماه تمام حكومت مى‌كند و همه مدّت حركتش از روز خروج تا روز هلاكتش مجموعاً ١٥ ماه مى‌باشد.[٥]

\* چنان‌كه در روايات آمده است، سفيانى در قيام خود به جنايات گسترده‌اى دست مى‌زند، انگيزه او از اين جنايات چيست؟

\* كشت و كشتار، خيانت و جنايت، خباثت و قساوت سفيانى فراتر از آن است كه در صفحات مجلّه بگنجد. براى شمارش جنايات سفيانى در بغداد، بصره، كوفه، رقّه، برقه، رمله، جزيره، قرقيسيا، اصطخر، حلوان، ساباط، مداين، عقرقوف، حمص، مصر و ديگر مناطقى كه گام مى‌نهد، به تحقيق عميق و پژوهش دقيق نياز هست.

يك نمونه از جنايتش اينكه شكم زنان را مى‌درد و كودكان را در ديگ‌ها مى‌جوشاند.[٦]

براساس روايات فراوان، مهم‌ترين انگيزه سفيانى بر ارتكاب اين جنايات دشمنى با خاندان عصمت و طهارت مى‌باشد و اينك به شمارى از اين احاديث اشاره مى‌رود:

الف- امام باقر (ع): «همه خشم و كينه او بر شيعيان ما مى‌باشد».[٧]

ب- امام صادق (ع): «در كوفه مستقر مى‌شود و منادى‌اش بانگ برمى‌آورد كه هر كس سرِ يك نفر از شيعيان على را بياورد يك هزار درهم جايزه دارد».[٨]

ج- امام باقر (ع): «سفيانى و همراهانش هدفى جز آل‌محمّد و شيعيان آل محمّد (ع) ندارند».[٩]

د- اميرمؤمنان (ع): «هر كس كه نامش محمّد، على، حسن، حسين، فاطمه، جعفر، موسى، زينب، رقيّه و خديجه باشد، سفيانى او را براى كينه‌اى كه از آل‌محمّد (ع) در دل دارد از دم شمشير مى‌گذراند».[١٠]

ه- عمّار ياسر: «لشكر سفيانى چون سيل خروشان وارد كوفه مى‌شود. هر كجا شيعه‌اى از شيعيان آل‌محمّد را پيدا كنند به قتل مى‌رسانند».[١١]

\* از اينكه در اين گفت‌وگو شركت كرديد متشكريم و خوانندگان گرامى مجله را به ترسيم ديگر جنايات سفيانى در مقابله با وجود مقدس حضرت بقيّةالله- ارواحنا فداه- در گفت‌وگوى آينده ارجاع مى‌دهيم.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. ابن منظور، لسان العرب، ج ٣، ص ٢٨٠.

[٢]. ياقوت، معجم البلدان، ج ٤، ص ٣٢٨.

[٣]. سمعانى، الأنساب، ج ١٠، ص ١٠٥.

[٤]. شمس‌الدّين سامى، قاموس الأعلام، ج ٣، ص ٢٠٠٧.

[٥]. «دير» مركز شهرستان زور، قصبه‌اى در ميان الجزيره و برّالشّام، در ١٢٠ كيلومترى جنوب شرقى رقّه و ٢٠ كيلومترى شمال غربى قرقيسيا قرار دارد. [قاموس الاعلام، ج ٣، ص ٢٢١٢]

[٦]. شمس‌الدّين سامى، همان، ج ٥، ص ٣٦١٥.

[٧]. كيومرث، هوشنگ، تهمورث، جمشيد، ضحاك و فريدون را پادشاهان پيشدادى گويند. [فرهنگ معين، ج ٥، ص ٣٦٤].

(٨). لويس معلوف، المنجد، الأعلام، ص ٥٤٨.

[٩]. تهمورث، ملقّب به «ديوبند» سومين پادشاه از پادشاهان پيشدادى بود. [فرهنگ معين، ج ٥، ص ٤٠٥].

[١٠]. ياقوت، همان، ص ٣٢٩.

[١١]. سمعانى، همان.

[١٢]. همان.

[١٣]. ابن اثير، اللّباب، ج ٢، ص ١٧٥.

[١٤]. سيوطى، لبّ اللّباب، ص ٣١٨.

[١٥]. معلوف، المنجد، ص ٥٤٨.

[١٦]. شمس‌الدّين سامى، قاموس الأعلام، ج ١، ص ٧٢١.

[١٧]. شيخ مفيد، الاختصاص، ص ٢٥٦.

[١٨]. نگارنده، روزگار رهايى، ج ٢، ص ٩٩٧.

[١٩]. شيخ مفيد، همان.

[٢٠]. سليمان كامل، روزگار رهايى.

[٢١]. شيخ مفيد، الارشاد، ج ٢، ص ٣٧٣.

[٢٢]. عبدالحميد نيلى، سُرور اهل الايمان، ص ٣١.

[٢٣]. سيوطى، العرف الوردى، ص ١٢٥، ح ١١٠.

[٢٤]. مروزى، الفتن، ج ١، ص ٣٠٨، ح ٨٩٣.

[٢٥]. نعمانى، غيبت، ص ٢٨٠.

[٢٦]. سيوطى، العرف الوردى، ص ١٢٠، ح ٩١.

[٢٧]. نعمانى، غيبت، ص ٢٨٠.

[٢٨]. شيخ مفيد، الاختصاص، ص ٢٥٦.

[٢٩]. همان.

[٣٠]. عبدالحميد نيلى، سرور اهل الايمان، ص ٤٢، ح ١٦.

[٣١]. سيوطى، العرف الوردى، ص ١١٥، ح ٧٧.