آنچه كه در مجامع بين‌المللى به عنوان «فلسطين» شناخته شده، نوار غزه و كرانه باخترى است و سرزمين‌هاى اشغال شده توسط صهيونيست‌ها تحت عنوان اسرائيل شناخته مى‌شود. امّا با توجه به اعتقاد ما مبنى بر اينكه صهيونيست‌ها سرزمين فلسطين را اشغال كرده‌اند هرگاه در ضمن اين مقاله كلمه فلسطين به كار برده شود منظور تمام خاك فلسطين پيش از تقسيم است است. به اميد روزى كه فلسطين تماميّت ارضى خود را باز يابد و اسرائيل از نقشه جهان محو گردد.

جغرافياى فلسطين‌

فلسطين منطقه‌اى عربى است كه از طرف غرب به درياى مديترانه؛ از طرف شمال، به جمهورى لبنان؛ از جانب شرق به نهر اردن و جمهورى سوريه و از ناحيه جنوب، به شبه جزيره سينا كه قسمتى از مصر است، محدود مى‌باشد.[١] وسعت تمام فلسطين ٢٧٠٢٤ كيلومتر مربع است.[٢] از رودهاى فلسطين مى‌توان رودهاى اردن، المقطع و العوجا را نام برد. فلسطين داراى سه درياچه به نام‌هاى حوله، درياى مرده و طبريه است. درياى مرده داراى املاح زيادى است كه مهم‌ترين آنها «پتاس» است. همچنين اين درياچه از نظر مواد منگنز، سديم و برومين بسيار غنى است. درياچه طبريّه نيز نقش مهمّى در حوادث آخرالزّمان دارد كه به آن خواهيم پرداخت. اين كشور در منطقه معتدل واقع است، ولى آب و هواى آن در همه نقاط يكسان نيست.[٣]

اماكن مذهبى‌

در شهر بيت المقدّس، اماكن وجايگاه‌هاى مقدّس، فراوان است. مهم‌ترين جايگاه‌هاى مقدّس از نظر مسلمانان، مسجدالاقصى ومسجدالصّخره است. فاصله مسجدالاقصى از مسجدالصّخره، حدود پانصد متر مى‌باشد و پيرامون آنها مجموعه‌اى از اماكن وجايگاه‌هاى مقدس قرار دارد. به همين دليل، تمام اين منطقه را كه بيش از صد هزار متر مربع است، «حرم شريف» مى‌گويند. پس از آنكه مسلمانان در سال پانزدهم هجرى، بيت‌المقدس را فتح كردند، ساختمان اصلى مسجدالاقصى را بنا نمودند. در آن زمان كه مسلمانان وارد شهر بيت‌المقدّس شدند، از پرستش‌گاه واماكن مقدّس قديمى تقريباً چيزى به جا نمانده و در اثر گذشت زمان و حوادث مختلف از بين رفته بود. به همين دليل، مسلمانان پس از تحقيق، محلّ اصلى پرستش‌گاه حضرت سليمان را يافتند و مسجدالاقصى را در آن محل بنا كردند.[٤] در بيت‌المقدّس ابواب گوناگونى وجود دارد، كه هريك به نوعى با زندگى پيامبران ارتباط داشته است. مانند «باب التوبه» كه خداوند توبه حضرت داوود (ع) را در آنجا پذيرفت. «باب السّكينه» كه محراب حضرت مريم (ع) دختر عمران در آنجا واقع است، نيز جايگاه مقدّسى است كه فرشتگان براى مريم (ع) ميوه بهشتى آوردند.[٥] همچنين محراب زكريّا (ع) كه فرشتگان تولّد يحيى (ع) را به وى بشارت دادند.[٦]

نگاهى به گذشته فلسطين‌

حدود ٢٥٠٠ سال قبل از ميلاد، چند قبيله سامى، به منطقه فلسطين فعلى مهاجرت كردند و در آن سكنا گزيدند كه بعدها «كنعانيان» ناميده شدند. تقريباً ١٨٠٥ سال قبل از ميلاد، حضرت ابراهيم خليل (ع) از شهر «اور» عراق به سرزمين كنعان (فلسطين) مهاجرت فرمودند. در همين جا حضرت اسحاق متولد شد و از اسحاق، حضرت يعقوب به دنيا آمد و به اسم «اسرائيل» ناميده شد. يهود را به جهت انتساب به حضرت يعقوب، بنى اسرائيل مى‌نامند.[٧] اين آغاز عصر عبرانيان در فلسطين است. در اين عصر فلسطين عرصه تاخت و تاز و كشمكش‌هاى فراوان بود؛ تا اينكه در سال ٧٠ ميلادى «تيتوس» فرزند امپراطور روم با هشتاد هزار سرباز، اورشليم را محاصره‌