روايات فرود آمدن مسيح در منابع شيعه و سنّى فراوان است؛ از جمله اين روايتِ مشهور از پيامبر (ص) كه فرمود: «چگونه خواهيد بود آنگاه كه عيسى بن مريم در ميان شما فرود آيد و پيشواى شما از خود شما باشد».[١] اين روايت را جمعى از علماى اهل سنّت، از جمله بخارى و ديگران در باب «فرود آمدن عيسى» آورده‌اند.[٢]

ابن حماد حدود سى روايت را تحت عنوان «فرود عيسى بن مريم (ع) و روش او» و تحت عنوان «مدّت حيات مسيح بعد از فرود» آورده است؛ از جمله روايتى كه از پيامبر (ص) نقل شده است: «سوگند به آنكه جانم به دست اوست، به يقين عيسى بن مريم (ع) به عنوان داورى عادل و پيشواى دادگر در ميان شما فرود آيد. او صليب را بشكند، خوك را بكشد و ماليات را بردارد، اموال مردم به قدرى زياد شود كه ديگر كسى مالى قبول نكند».[٣]

و در همين مأخذ آمده است: «پيامبران به دلايلى با يكديگر برادرند. آيينشان يكى و مادرانشان مختلف است. نزديك‌ترينشان به من عيسى بن مريم است، زيرا بين من و او پيامبرى نيست. او در ميان شما فرود خواهد آمد پس او را بشناسيد، مردى چهارشانه و سرخ و سفيد گونه است، خوك را مى‌كشد، صليب را مى‌شكند، ماليات را برمى‌دارد و به جز اسلام آيينى را قبول نمى‌كند. دعوت او فقط در راستاى پروردگار جهانيان است».

در شمارى از روايت‌هاى ابن حماد به اماكن متعدّدى به عنوان محلّ فرود عيسى (ع) اشاره شده است، از جمله قدس شريف، پل سفيد بر دروازه دمشق، كنار مناره‌اى در محلّ دروازه شرقى دمشق و دروازه لدّ در فلسطين.

بر اساس اين روايات ابن حماد، مسيح پشت سر امام مهدى (ع) نماز مى‌گزارد و هر سال به حجّ خانه خدا مشرّف مى‌شود. مسلمانان به همراه او به نبرد با يهود، روم و دجّال مى‌پردازند. آن بزرگوار پس از چهل سال زندگى رحلت مى‌كند و مسلمانان پيكر او را به خاك مى‌سپارند.

در روايتى از اهل بيت (ع) آمده است كه امام زمان (ع) مراسم دفن او را به طور آشكار و در برابر ديدگان مردم برگزار مى‌كند تا ديگر مسيحيان حرف‌هاى گذشته را درباره او بر زبان نياورند و پيكر او را با پارچه‌اى كه دستباف مادرش حضرت مريم (س) است كفن نموده، در قبر مريم در قدس به خاك مى‌سپارند.

با توجّه به آيه قرآن كه: «هيچ كس نيست مگر اينكه به او ايمان آورد» مى‌توان گفت همه ملل مسيحى و يهودى پس از نزول مسيح به او ايمان مى‌آورند. شايد فلسفه عروج او به آسمان و طولانى شدن عمرش براى ايفاى نقش بزرگى است كه در مرحله حساس و تاريخى ظهور امام زمان (ع) بر عهده مى‌گيرد تا مسيحيان عالم كه احتمالًا بزرگ‌ترين قدرت جهانى و جدّى‌ترين مانع برپايى حكومت و تمدّن الهى حضرت مهدى (ع) اند، از سر راه برداشته شوند.

از اين رو طبيعى است كه با ظهور مسيح، جهان مسيحيت خرسندى عميق خود را با برپايى تظاهرات گسترده مردمى ابراز نمايد و فرود عيسى (ع) را براى خود در برابر ظهور مهدى (ع) براى مسلمانان، موهبتى الهى پندارند و طبيعى است كه حضرت مسيح (ع) از كشورهاى مختلف آنان ديدار كند و خداوند نشانه‌ها و معجزه‌هايى را به دست او آشكار سازد و جهت هدايت تدريجى مسيحيان به اسلام در دراز مدّت اقدام نمايد. در نتيجه، نخستين نتايج سياسى فرود ميسح كاهش دشمنى حكومت‌هاى غربى نسبت به اسلام و مسلمانان و به گفته روايات، انعقاد پيمان صلح و آتش‌بس بين آنها و حضرت مهدى (ع) خواهد بود.

ممكن است نماز گزاردن مسيح، پشت سر امام مهدى (ع) پس از نقض قرارداد صلح توسط غربى‌ها و اقدام آنان به جنگ با لشكرى انبوه در منطقه باشد و در پى آن مسيح موضع صريح خود را در طرفدارى از مسلمانان اعلام و پشت سر حضرت مهدى (ع) نماز گزارد.

امّا شكستن صليب و كشتن خوك، بعيد نيست كه پس از جنگ غربى‌ها در منطقه و شكست آنها به دست مهدى (ع) باشد. اين نكته نيز قابل توجّه است كه امواج خروشان حمايت‌هاى مردمى از مسيح تأثير شگرفى بر حكومت‌هاى غرب قبل از نبرد بزرگ آنها با حضرت مهدى (ع) خواهد داشت.

امّا ماجراى ظاهر شدن دجّال، با توجّه به روايات، به احتمال قوى مدّتى نه چندان كوتاه، پس از برپايى حكومت جهانى حضرت مهدى (ع) و رفاه عمومى ملّت‌هاى جهان و پيشرفت حيرت‌انگيز علوم به وقوع خواهد پيوست.

خروج دجّال جنبشى براساس لاابالى‌گرى و نشأت گرفته از توطئه يهود و همانند جريان «هيپى‌گرى» غربى است كه ناشى از عيش و نوش و خوش‌گذرانى است. البتّه جنبش دجّال يك چشم بسيار پيشرفته و داراى ابعاد عقيدتى و سياسى گسترده‌اى است كه تمامى ابزارهاى علمى روز را در تبليغات و ترفندهايش به كار مى‌گيرد و يهوديان كه در پشت اين حركت قرار دارند، از او پيروى كرده، با فريب دختران و پسران جوان آنان در راستاى اهداف خود قرار مى‌دهند و مى‌توان گفت كه فتنه و آشوب دجّال بر مسلمانان فتنه‌اى سخت و ناگوار خواهد بود.

درباره رواياتى كه مى‌گويند: مسيح (ع) دجّال را مى‌كشد، بايد دقّت و بررسى به عمل آورد زيرا اين عقيده مسيحيان است كه در «انجيل» آنان آمده، در حالى كه فرمانرواى حكومت جهانى، بنا بر نظر تمام مسلمانان، حضرت مهدى (ع) است و مسيح (ع) نقش ياور و پشتيبان او را بر عهده خواهد گرفت. در روايات اهل بيت (ع) آمده است كه مسلمانان به رهبرى حضرت مهدى (ع) دجّال را به هلاكت مى‌رسانند.

پيمان صلح بين امام (ع) و غربى‌ها

از روايات فراوانى كه مربوط به اين پيمان است، مى‌توان‌