مى‌آورند. فلسفه عروج او به آسمان و طولانى شدن عمر آن حضرت اين است كه خداوند او را براى ايفاى نقش بزرگ وى در مرحله حساس تاريخى كه امام مهدى (ع) ظهور مى‌كند و مسيحيان بزرگ‌ترين قدرت جهانى را تشكيل مى‌دهند.[١]

در روايات آمده است كه حضرت مسيح، دجال را در دروازه لد مى‌كشد. هر چند برخى احاديث گوياى اين مطلب‌اند كه حضرت مهدى (ع)، خود، اين كار را انجام مى‌دهد، به طور مثال:

در حديث نوروز از معلى بن خنيس از حضرت صادق (ع) فرمود: «نوروز آن روزى است كه قائم ما در آن روز ظاهر مى‌شود و خداوند او را بر دجّال ظفر خواهد داد، پس او را در كناسه كوفه به دار آويزد».

با اين حال، اين حديث چون در كتب قديمى نيامده است چندان اعتبارى ندارد و حديثى كه بيانگر اين است كه دجّال به دست حضرت عيسى به هلاكت مى‌رسد قوى‌تر است.[٢]

توضيح درباره شخصيت دجّال و اينكه آيا او نمادين است يا مصداق خارجى دارد يا ويژگى‌هاى ظاهرى او در اين مقال نمى‌گنجد امّا آنچه مسلم است اينكه دجّال در آخرالزّمان ظهور مى‌كند و ابزارهاى پيچيده‌اى براى مقابله با حقيقت اسلام دارد.

در مورد دجّال از پيامبر اكرم (ص) نقل شده است: «چون دجّال خروج كند، طوفانى چون قوم عاد، و بانگى چون بانگ قوم صالح و مسخى چون مسخ اصحاب رس واقع شود. وى از مشرق، از دهكده‌اى به نام «دارس» خروج مى‌كند، بر مركبى نابينا و سم شكسته سوار مى‌شود كه تا سينه‌اش در آب فرو مى‌رود، به هر شهرى وارد شود جز چهار شهر: مكه، مدينه، قدس و طرسوس. آنگاه حضرت عيسى (ع) نازل مى‌شود و دجّال به دست او كشته مى‌شود، با وسيله‌اى كه با خود موقع نزول مى‌آورد. دجّال چهل روز در زمين مى‌گردد كه يك روز آن چون يك سال و يك روزش چون يك ماه و ديگر روزهايش چون روزهاى معمولى است. حضرت عيسى (ع) او را در باب لد مى‌كشد».[٣]

پى نوشت‌ها:

[١]. مراصد الاطلاع، ج ٣، ص ١٢٠٢، به نقل از: مجتبى تونه‌اى، موعود نامه، ص ١٥٢.

[٢]. منتخب الاثر، ص ٣١٦ و ٣١٨، به نقل از: موعود نامه، ص ١٥٢.؛

[٣]. كورانى، على، عصر ظهور، ص ٣٤٢.

[٤]. همان.

[٥]. خراسانى، محمد جواد و مير شفيعى خوانسارى، سيد جواد، مهدى منتظر، ص ٢٧٨.

[٦]. ينابيع المودة، ج ٣، ص ١٣٦؛ الزام الناصب، ص ٢٢٨؛ بشارة الاسلام، ص ٢٧٤، به نقل از روزگار رهايى، ج ١، ص ٥٥٢.