ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - فلسطين؛ تاريخ آينده و آزادى

فلسطين؛ تاريخ آينده و آزادى‌

نذير الحسنى‌

مترجم: سيد شاهپور حسينى‌

پس از اينكه اوضاع سياسى در سه منطقه ايران، عراق و حجاز آرام مى‌شود و همه فرمان‌بردار امام مهدى (ع) مى‌شوند و امام (ع) كوفه را به عنوان پايتخت خويش براى حركت به سوى بقيّه نقاط جهان برمى‌گزيند، باقى‌مانده‌هاى شكست خورده سپاه سفيانى در سرزمين شام تجمّع مى‌كنند. البتّه در اين كار، دست قدرت‌هاى بزرگ در كار است و آنها پشت پرده‌اند. قدرت‌هايى كه به دليل جنگ جهانى‌اى كه پيش از ظهور روى داده، ضعيف، فرسوده و بى‌رمق شده‌اند. سفيانى خطّ مقابله و سپر براى اين دولت‌هاست؛ به ويژه در فلسطين كه كانون بحران در خاورميانه، پيش از ظهور است و اين گردهمايى باعث ايجاد فتنه‌انگيزى و بحران‌هايى در مرزهاى شمالى عراق مى‌شود. به همين دليل امام مهدى (ع) لشكريانش را براى مقابله با آنها مهيّا مى‌كند. امام در منطقه «مرج العذراء» اردوگاه مى‌زند و بعيد به نظر نمى‌رسد كه شورش و انقلابى مردمى در سرزمين شام منجر به عقب‌نشينى و برگشت سفيانى به فلسطين شود و او همراه با سپاهيانش در آنجا تجمّع كنند تا براى جنگ بزرگ فتح قدس آماده شوند، زيرا روايات مى‌گويند كه امام در «مرج عذراء»[١] اردو مى‌زند و در آن حال سفيانى در رمله است.

امام باقر (ع) مى‌فرمايند: «سپس مهدى (ع) به همراه يارانش به مرج العذراء مى‌آيد. در اين زمان مردم زيادى به او پيوسته‌اند و سفيانى در اين هنگام در رمله است تا اينكه اين دو سپاه به هم مى‌رسند و آن، روزِ جاى‌گزينى و عوض و بدل است. شمارى از شيعيانى كه با سفيانى بودند، به سپاه امام مى‌پيوندند. شمارى از كسانى كه با آل محمّد (ص) بودند به سفيانى مى‌پيوندند. هر يك به اردوگاه خود مى‌پيوندند و زير پرچم‌هاى خود مى‌روند و آن، روزِ عوض و بدل و جاى‌گزينى است».[٢]

امام (ع) براى اينكه حجّت بر آن لشكريان تمام‌