دانست ديگر آنچه را در اعتكاف كسب كرده است از دست نخواهد داد. چه اشخاصى كه به واسطه اين توسل‌ها و شركت در اين مجالس به درجات عالى رسيدند و چه خدمت‌ها به دين كردند. آيت‌الله تبريزى (ره) همواره مى‌فرمود: «انسان تا در دنياست بايد براى آخرت خود كارى كند و حسنات ذخيره كند. شب و روز بكوشد اثرى از خود براى مذهب باقى بگذارد و اين را بايد از خدا بخواهد و يكى از مكان‌هاى كسب توفيق، همين مجالس اعتكاف است».

انسان در اين مكان معنوى چند روزى خود را از لذت‌هاى دنيوى دور مى‌كند تا به اجرى نائل شود و ان شاءالله نائل خواهد شد. معتكف با حضور خود در اعتكاف مى‌خواهد بگويد: خدايا! خود شاهدى كه ما مى‌خواهيم آن‌گونه باشيم كه تو دوست دارى، اما چه كنيم كه گاهى شيطان بر ما غلبه مى‌كند و در آن لحظات به تو پناه مى‌بريم. شيطان از راه‌هاى مختلف انسان را وسوسه مى‌كند. شيطان قسم ياد كرده كه به هر شكل ممكن افراد را گمراه كند، مگر آنان كه براى خدا خالص شدند.

خالص شدن، يعنى دل از غير بريدن. تا انسان فرصت دارد بايد تلاش كند كه براى خدا خالص شود تا شيطان نتواند در وجود او نفوذ كند و او را به گمراهى بكشد. جوانى فرصتى است الهى كه بايد از آن بهره كافى برد و اگر در جوانى، تهذيب به معنى واقعى صورت نگيرد جبران آن بعدها مشكل خواهد شد. شيطان القا مى‌كند، تو هنوز جوان هستى و فرصت دارى توبه كنى. او را تحريك مى‌كند تا او را مبتلا كند. اگر انسان آلوده شد جبران آن مشكل خواهد شد و چه بسا فرصت از او فوت شود و جبران آن ممكن نباشد كه خسران دنيا و آخرت را به دنبال خواهد داشت.

عزيزان معتكف از خدا بخواهيد پروردگار متعال شما را لحظه‌اى به خودتان وامگذارد و همواره شما را تحت حمايت حضرت ولى عصر (عج) حفظ و هدايت كند. ايشان در مواقع مختلف مى‌فرمود: «بايد مؤمنين به‌خصوص طلاب كارى نكنند كه دل امام زمان (عج) به درد آيد. بدانيد هر كارى كه مى‌كنيد هرچند بسيار ناچيز، چه آن كار توسل و دعا يا دفاع از مذهب يا تقويت عقيده يا خدمت به مردم و ...، مدّ نظر امام زمان (عج)

است و او ناظر بر اعمال است. به اذن بارى تعالى، بارها و بارها آن بزرگوار دستگير بوده و خواهد بود. او همواره حافظ و پشتيبان شماست».

ايشان مى‌فرمودند: طلبه بايد از ابتدا با انس به معنويت گام اساسى بردارد و اگر جوان خود را در آن دوران ساخت، از خدا و اهل بيت (ع) كمك خواست و به ريسمان آنان چنگ زد، در آينده موفق خواهد شد، زيرا در جوانى ريشه انسان تقويت مى‌شود. اگر طلبه به دنبال معنويت و معرفت رفت، يعنى علاوه بر جديت در درس، در تهذيب نفس هم تلاش كرد، موفق خواهد شد، ولى اگر آن را عقب انداخت و روزها و شب‌هاى خود را به مسائل ديگر گذراند، نمى‌تواند توفيقى بيابد و خدمتى انجام دهد. در هر حال بايد اين فرصت‌ها را غنيمت بشمارد و از خدا كمك بخواهد تا او را موفق بگرداند. عزيزانى كه موفق به مراسم اعتكاف مى‌شوند، زياد توسل كنند. در اين مجالس بيشتر حالت التماس و گريه داشته باشيد و مجالس را با ذكر، دعا و بيان فضائل اهل بيت (ع) بگذرانيد. ملتزم به دعاهايى شويم كه خيلى‌ها آنها را خواندند و نتيجه گرفتند و چه مراتب معنوى خوبى يافتند و توفيق پيدا كردند به دين خدمت كنند و اثرى از خود باقى بگذارند.

يكى از مؤمنين مى‌گفت: صبح قبل از نماز مشاهده كردم كه مرحوم ميرزا در حال حركت به طرف حرم مطهر كريمه اهل بيت، حضرت معصومه (ع) و در حال زمزمه است. اين شخص مى‌گويد: از پشت سر به ايشان نزديك شدم و سعى كردم ببينم چه چيزى زمزمه مى‌كنند. ديدم آن بزرگوار به زبان آذرى خطاب به امام زمان (عج) مى‌گويد: «يا حجت بن الحسن العسكرى (عج) همان طور كه علامه امينى (ره) در مقابل ضريح مقدس اميرالمؤمنين، على بن ابيطالب (ع) مى‌ايستاد و اشك مى‌ريخت و زمزمه مى‌كرد: من سرباز شما هستم، من خادم شما هستم. من كوچك و ناچيزم همان كلمات را من هم مى‌گويم».

اين حكايت نشانگر ارتباط بالاى آن مرحوم (ره) با اهل بيت و روح والاى ايشان است كه چگونه در هر فرصت و در هر موقع، ارتباط معنوى برقرار مى‌كردند و با اخلاص ائمه (ع) را واسطه قرار مى‌دادند و از آنان مدد مى‌جستند.

مرحوم ميرزا تأكيد به خواندن ادعيه مى‌كرد به‌خصوص حديث شريف كسا، زيارت عاشورا و زيارت جامعه و مى‌فرمود: «به واسطه اين دعاها ارتباط معنوى كسب كنيد، زيرا دعا سلاح مؤمن است و راه نجات. و عده‌اى جاهل ممكن است حرف‌هايى بزنند كه نهايت آن تضعيف دعاها باشد. به اين گونه افراد اعتنا نكنيد كه ادعيه موجود مجرّب است و خيلى‌ها به واسطه خواندن اين دعاها مقاماتى كسب كردند. خودمان آثار آنها را ديده‌ايم.

خدا توفيق مى‌داد، شب جمعه در كنار مرقد سيدالشهدا (ع) زيارت عاشورا مى‌خوانديم و آثار آن را در زندگى‌مان مشاهده مى‌كرديم و بزرگانى كه سكّاندار تشيع بوده و هستند اگر به شرح حال آنها نظر شود، اين مقام را كسب نكردند مگر با توسل و تهجّد. حال كه فرصت باقى است از دست ندهيد و از هر محفل معنوى ممكن استفاده كنيد كه هر توسلى علوّ درجه است.

دعا، مصداق بارز «و ابتغوا إليه الوسيله» است. با توسل به اهل بيت (ع) و واسطه قرار دادن آنان، در جهت قبولى اعمال، كسب كمال، توفيق خدمت و نيل به آخرت جاويدان تلاش كنيد. اعتكاف، خود داراى لذت و حلاوتى است كه هرگاه انسان ياد كند، احساس آرامش و سبكى مى‌كند. بكوشيد هنگام خروج از اعتكاف با مدد از پروردگار متعال آن حالت حفظ شود و اين حالت هميشه در شما زنده بماند، با ذكر و توسل بخواهيد كه روز به روز بر معنويّتتان اضافه شود.

دنيا دار فناست. همه چيز و همه كس يك روزى فانى مى‌شود و جاى بازگشتى نخواهد بود. براى خود توشه‌اى ذخيره كنيد تا در آخرت حسرت نخوريد. گاهى خداوند توفيقى به انسان مى‌دهد كه بايد قدر آن را بداند و از جمله آن توفيقات، حضور در مجلس اعتكاف، توسل و دعاست.[١]

پى‌نوشت:

[١]. برگرفته از: سايت روزنامه جام جم.