ايشان در سنين جوانى، هنگامى كه در قم مشغول تحصيل بودند، علاوه بر شب زنده دارى و توسل، با عده‌اى از طلاب معتكف مى‌شدند و شيرينى آن روزها را تا آخرين لحظات عمر خود احساس مى‌كردند. ايشان آن روزها را بهترين دوران مى‌دانستند و مى‌فرمودند: اشخاص، به‌ويژه طلّاب بايد قدر جوانى خود را بدانند و در ايام تحصيل با جديت به درس اشتغال داشته باشند و در اين مدت براى سازندگى و غلبه بر نفس اماره خود تلاش كنند. يكى از راه‌هاى موفقيت، اعتكاف است. اعتكاف فرصتى است الهى براى رسيدن به كمال و كسب درجات معنوى.

آيت الله العظمى ميرزا جواد تبريزى (ره) اگر شخصى (به‌ويژه طلبه جوان) را در حال شب زنده‌دارى، توسل يا اعتكاف مشاهده مى‌كردند، بسيار خوشحال مى‌شدند و مى‌فرمودند: «فرزندم! با جديت درس بخوان و هنگامى كه در مثل اين مكان‌ها (محل اعتكاف) هستى، از خدا كمك بخواه و اهل بيت (ع) را واسطه قرار بده و به آنان متوسل شو كه آنان سفينه نجاتند. فرزندم! در مقابل انجام اين اعمال عبادى توقعى نداشته باش و امر را به خدا واگذار كن. اعمال را خالصانه انجام بده و با پروردگار منّان معامله كن.

در هر حال كسانى كه در راه تهذيب نفس، كسب كمال، تقرّب به خداوند و رستگار شدن در آخرت گام برمى دارند، بايد مشكلاتى را تحمل كنند، زيرا دنيا، محلّ امتحان است و هر كس به طريقى امتحان مى‌شود. در شب زنده‌دارى‌ها، توسلات و مراسم اعتكاف بايد دعا كرد. دسته جمعى دعا كنيد و دست‌هاى خود را خالصانه و با تواضع بالا ببريد و بگوييد: پروردگارا! آرزوى ما اين است كه فقط به دين خدمت كنيم. ما را بپذير و از مخلصين درگاه ولايت قرار بده».

مرحوم ميرزا (ره) دوست داشتند افراد در تمام مراحل زندگى مانند يك معتكف زندگى كنند. آن حالت معنوى كه انسان در اين چند روز اعتكاف برايش حاصل مى‌شود، نقطه شروعى باشد براى زندگى سالم و همراه با معنويت و اخلاص.

انسان بايد همواره و در هر حال خدا را ناظر اعمال خود بداند. اگر انسان بدين مرحله رسيد كه خدا را ناظر