گزیده ای از تربیت و اخلاق در نَهج البَلاغه و غُرَرُالحِکَم - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٦ - آيين دوستیابی

آيين دوست‌یابی‌

قَالَ ٧ : ‌ أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اكْتِسَابِ الْإِخْوَانِ وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَيَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ‌؛

ناتوان‌ترين مردم كسى است كه در دوست يابى ناتوان است و از او ناتوان‌تر آنکه دوستان خود را از دست بدهد.[١]

دوستان خوب در موقعیت‌های متفاوت کمک‌کار و یاور انسان هستند؛ و انسان‌های موفق در دوست یابی افراد شایسته و لایق می‌کوشند و زمانی که آن را به دست آورند از او با رفتار و گفتار صحیح مراقبت می‌کنند.

فرار نعمت

قَالَ ٧ : إِذَا وَصَلَتْ إِلَيْكُمْ أَطْرَافُ[٢] النِّعَمِ‌ فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ؛

هنگامی‌که قسمتی از نعمت به شما رسید با کم شکری، باقی‌مانده آن را فرار ندهید.[٣]

شکرگزاری سه مرحله دارد قلبی، زبانی و عملی. هرگاه نعمتی به انسان داده می‌شود. نیکوست انسان به همان اندازه شکرگزار و سپاس‌گزار خداوند باشد تا اینکه خداوند به فضل و لطف خودش آن نعمت را به وجه کامل و احسن به انسان برساند.

[١] . ج ١٢.

[٢] . به قرینه «اقصاها» به معنی آغاز هر چیزی است.

[٣] . ح ١٣.