گزیده ای از تربیت و اخلاق در نَهج البَلاغه و غُرَرُالحِکَم - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٢٠ - خشم رسوایی

چشم‌پوشیِ روشنی‌بخش

قَالَ ٧ : مَنْ‌ لَمْ‌ يَتَغَافَلْ‌ وَ لَا يَغُضَّ [لَا يتقاض‌] عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الْأُمُورِ تَنَغَّصَتْ عِيشَتُه‌؛

هرکه تغافل و چشم‌پوشی از بسیاری از کارها نکند، زندگی‌اش تیره گردد.[١]

سخت می‌گیرد جهان بر مردمان سخت‌گیر. باید از بعضی مشکلات چشم‌پوشی کرد و زیبایی‌ها را دید تا زندگی روی خوشش را به ما نشان دهد.

نگاه کُشنده

قَالَ ٧ : مَنْ‌ أَطْلَقَ‌ طَرْفَهُ‌ اجْتَلَبَ حَتْفَه‌؛

ک سى كه نگاه خود را رها كند خود را به‌طرف مرگ كَشد.[٢]

آزاد گذاشتن چشم و نگاه کردن به هر چیز و هر کس و هر مکان باعث ناراحتی‌ها و سلب آسایش از آدمی می‌شود و چه‌بسا زمینه هلاکت را فراهم کند. چراکه آدمی با چشم خود می‌بیند و آن را می‌خواهد ولی به آن نمی‌رسد و این مایه رنج و عذاب او می‌شود.

خشمِ رسوایی

قَالَ ٧ : الْغَضَبُ‌ يُرْدِي‌ صَاحِبَهُ‌ وَ يُبْدِي مَعَايِبَه‌؛

خشم صاحب خود را به بلا و عذاب می‌افکند و عیب‌های او را آشکار می‌سازد.[٣]

[١] .١٠٣٧٥.

[٢] . ح ٥٥٥٨.

[٣] . ح ٦٨٩٢.