گزیده ای از تربیت و اخلاق در نَهج البَلاغه و غُرَرُالحِکَم - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٢٤ - عاقبتاندیشی

تفکر عمل ساز

قَالَ ٧ : الْفِكْرُ فِي‌ الْخَيْرِ يَدْعُو إِلَى الْعَمَلِ بِه‌؛

انديشيدن به ‌خوبی ها آدمى را به انجام دادن آن‌ها برمی‌انگیزد .[١]

تفکر مقدمه عمل است. وقتی انسان به کارهای خیر فکر می‌کند مقدمه عمل را انجام داده است و کم‌کم به سمت عمل پیش می‌رود.

فکر گناه ساز

قَالَ ٧ : فِكْرُكَ [ذِكْرُكَ‌] فِي الْمَعْصِيَةِ يَحْدُوكَ‌ عَلَى‌ الْوُقُوعِ‌ فِيهَا؛

فکر کردنت به گناه، تو را به آن گناه می‌کشاند .[٢]

عاقبت‌اندیشی

قَالَ ٧ : لَا تُغْلِقْ‌ بَاباً يُعْجِزُكَ افْتِتَاحُه‌؛

دری را که باز کردنش تو را ناتوان می‌سازد مبند.[٣]

عاقبت‌اندیشی از لوازم انجام کارهاست. انسان نباید عملی را انجام بدهد که یا راه بازگشت نداشته باشد یا راه بازگشتش سخت باشد.

لجاجتِ نتیجه‌بخش

قَالَ ٧ : مَنِ‌ اسْتَدَامَ‌ قَرْعَ‌ الْبَابِ وَ لَجَّ وَلَج‌؛

[١] . ح ٥٤٠.

[٢] . ح ٥٥٨.

[٣] . ح ١٠٩٧٨.