گزیده ای از تربیت و اخلاق در نَهج البَلاغه و غُرَرُالحِکَم - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٢٨ - عادت زبان

خوردن و خوراندن

قَالَ ٧ : لَذَّةُ الْكِرَامِ‌ فِي‌ الْإِطْعَامِ وَ لَذَّةُ اللِّئَامِ فِي الطَّعَام‌؛

لذت کریمان در خورانیدن و لذت لئیمان در خوردن است.[١]

تفاوت لئیم و کریم در آنی بیش نیست. خوردن و خورانیدن.

تشکر زبانی

قَالَ ٧ : إِذَا قَصُرَتْ‌ يَدُكَ‌ عَنِ‌ الْمُكَافَاةِ فَأَطِلْ لِسَانَكَ بِالشُّكْر؛

هر گاه دستت از مکافات و جبران (کار نیک دیگران) کردن کوتاه گردد پيوسته با زبانت سپاسگزارى كن .[٢]

جبران محبت و خدمت دیگران هم با دست است و هم با لسان، اگر جبران از دست (عملی) برنمی‌آید از زبان برای تشکر و قدردانی باید کمک گرفت.

عادت زبان

قَالَ ٧ : لِسَانُكَ‌ يَقْتَضِيكَ‌ مَا عَوَّدْتَه‌؛

زبان تو به آنچه عادتش دادى، از تو می‌خواهد.[٣]

هرگونه زبان را عادت دهی همان‌گونه عمل می‌کند. اگر به سخنان نیک عادتش دادی همان را به زبان جاری می‌کند؛ و برعکس در سخنان ناپسند.

[١] . ح ٨٤٩٩.

[٢] . ح ٦١٦٠.

[٣] . ح ٤١٤٦.