آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ٩٣ - لامع اول در معرفت حقيقت دنيا و فوايد آن به نسبت با طايفهاى و آفات و غوائل آن به نسبت با طايفهاى ديگر

لامع اوّل در معرفت حقيقت دنيا و فوايد آن به نسبت با طايفه‌اى و آفات و غوائل آن به نسبت با طايفه‌اى ديگر

٢٥. بدان- وقاك الله عن الركون إلى دار الغرور- كه آدمى، مادام كه در اين هيكل جسمانى متصرف است، احوالى كه بر او طارى‌[١] مى‌شود و روى در حظوظ عاجل و احكام عالم طبيعت دارد، «دنيا» مى‌خوانند.

و اين حظوظ دنياوى‌[٢] سه جهت دارد: جهتى روى در او دارد و جهتى روى در اعيانى كه حظوظ از آن حاصل مى‌شود و جهتى در اشتغال او به اصلاح و تحصيل آن اعيان كه مواد حظوظ اوست.

امّا اعيان دنيا، چهار نوع است: معادن و نبات و حيوان و انسان.

[١] - طارى شدن: عارض شدن.

[٢] - ل، پ: دنيوى.