پيدا شده، تا عارف ولايت را بر سبيل تذكره و استرشاد[١]، از مطالعه و ضبط آن نفعى بود و بدان واسطه اين بيچاره را به دعاى صالح مدد دهد، تا بود[٢] كه به بركت آن از ظلمات خودى خود به كلى خلاصى يابد و به منتهاى همت دل رسد: «و هو الوصول الى لقاء الله و الاستهلاك فى شهود جلاله و جماله».[٣]

بيت‌[٤]

و لم تهوني ما لم تكن فيّ فانيا		و لم تفن حتى تجتلى فيك صورتى‌[٥]

و اين كلمات‌[٦] را تبصرة المبتدي و تذكرة المنتهي‌[٧] نام نهادم. و حاصل آن مشتمل خواهد بود بر مقدمه و سه مصباح و خاتمه. و الله المستعان و عليه التكلان.

[١] - ل: استشهاد.

[٢] - ل: باشد.

[٣] - و آن عبارت است از رسيدن به لقاء الله و محو و فانى شدن در شهود جلال و جمال او.

[٤] - شعر از ابن فارض، قصيده تائيه: ديوان ابن فارض، تحقيق فوزى عطوى، بيروت، ١٩٨٠ م، ص ٥٤.

[٥] - ل:- بيت و لم تهونى ... فيك صورتى.

عبد الرحمن جامى، اين بيت را چنين ترجمه كرده است:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

[٦] - ل: كتاب.

[٧] - مقصود آن است كه اين كتاب هم براى مبتدى سير و سلوك مفيد است كه مايه بينش او مى‌شود و هم براى آن كه در پايان مراحل سير و سلوك است، سودمند است كه موجب تذكّر او خواهد بود.