از افرادى كه آن طومار كذايى را امضا نمودند، شمر بن ذى الجوشن و عمر سعد هستند كه هر دو از ياران عبيداللَّه بن زياد و همكاران او در واقعه كربلا بودند كه به زودى نقش آنان را بررسى خواهيم كرد.

با اين توصيف، به خوبى معلوم مى‌شود كه چه كسانى در كوفه آن روز زندگى مى‌كردند. لذا كسى نگويد كه در آن عصر مردم كوفه، شيعيان اميرالمؤمنين عليه السلام بوده‌اند و يا غلبه با شيعيان بوده است.

نه، چنين نيست؛ چرا كه همه اين افرادى كه ذكر شد، از بزرگان كوفه بودند و علاوه بر اين كه هيچ يك شيعه نبودند، آشكارا نيز به دشمنى با شيعيان مى‌پرداختند.

در همين راستا بود كه عمرو بن حمق كه از شيعيان محسوب مى‌شد، به دست زياد بن ابيه به شهادت رسيد. زياد پس از شهادت اين مردِ بزرگ سر او را به شام فرستاد. تاريخ نگاران مى‌نويسند: نخستين سرى كه در اسلام از شهرى به شهرى ديگر برده شد، سر عمرو بود.[١]

زياد بن ابيه جنايات فراوانى در كوفه انجام داد، از جمله بزرگانى هم‌چون رشيد هجرى، ميثم تمّار، كميل و ديگران را كه در زمره شيعيان بودند يا به شهادت رساند و يا تحت تعقيب قرار داد.

چنان كه گذشت، معاويه با شيوه‌هاى گوناگون شهرهاى مدينه، حجاز، شام و كوفه را از وجود مخالفان خود پاك‌سازى كرد. بنا بر تحقيق وبررسى‌ها در اين باره، از شخصيت‌هاى بزرگى كه به عنوان مخالف ولايت‌عهدى يزيد مطرح بودند فقط دو نفر

[١] - الإستيعاب: ٣/ ١٧٤