در اجراى اين طرح، معاويه به والى كوفه، مغيرة بن شعبه دستور داد عدّه‌اى از اهل كوفه را به شام بفرستد تا آنان از معاويه، جانشينى يزيد را درخواست كنند! و به تعبيرى بگويند كه مردم ولايت‌عهدى يزيد را خواستارند.

مغيره چهل نفر را برگزيد و به شام فرستاد. آنان در سخنرانى معاويه شركت كردند و به او گفتند: اى آقا! چرا معطل مى‌كنى؟ براى چه مردم را در انتظار مى‌گذارى؟! اى معاويه! ما از آينده خبر نداريم و نمى‌دانيم چه خواهد شد. مصلحت اين است كه يزيد را به جانشينى خود معرفى كنى ....

معاويه در پاسخ گفت: عجب! درخواست شما اين است؟ باشد، پس شما صبر كنيد! من فكر كنم و بعد اعلام مى‌نمايم.

سركرده اين گروه عروه پسر مغيرة بن شعبه بود.

فردى به او گفت: پدر تو دين اين گروه را به چه مبلغى خريد؟

عروه پاسخ داد: سى هزار درهم.

گفت: عجب! دين آنان خيلى ارزان بود![١]

عبداللَّه بن عمر و سكوت او

تنها كسى كه همراهى او فوايد فراوانى براى يزيد و معاويه و از طرفى ضررهاى بسيارى براى اسلام و جامعه مسلمانان داشته، عبداللَّه بن عمر است. او نيز از مخالفان طرح ولايت‌عهدى يزيد بوده كه با گرفتن پول سكوت كرد و سكوت او آثار فراوانى داشت؛ چرا كه عبداللَّه به ظاهر مردى مقدس بود و براى جامعه آن روز و مردم آن ديار الگو و نمونه بود و افزون بر آن، به خاطر پدرش نيز به او احترام مى‌گزاردند. او براى‌

[١] - تاريخ مدينة دمشق: ٤٠/ ٢٩٨؛ الكامل فى التاريخ: ٣/ ٣٥٠