حر بن يزيد رياحى، يكى ديگر از فرماندهان سپاه اعزامى ابن زياد بود كه هزار سرباز از او فرمان مى‌بردند. البتّه داستان بازگشت او عبرتى براى اوّلين و آخرين مردم شد كه چگونه سيّدالشهداء عليه السلام و اهل بيت او را قبل از ورود به كربلا آزار داد و مزاحم ايشان شد و آن گاه كه متوجّه شد، تغيير كرد و با اختيار خود رستگار گشت.

٦. شمر بن ذى الجوشن‌

شمر فرمانده چهار هزار سرباز بود.[٣] او از ابتدا هوادار بنو اميّه و در خدمت ابن زياد بود، به طورى كه وقتى ابن زياد احساس كرد عمر سعد در اطاعت از دستورش كوتاهى مى‌كند، نامه‌اى به شمر داد و گفت كه به دست عمر سعد برساند و مراقب و مواظب اعمال او باشد.

شمر در بنو اميّه ذوب شده بود. تاريخ‌نگاران شيعه و سنّى مى‌نويسند: ابن زياد به شمر گفت:

[١] - الاصابة: ٢/ ١٤٣؛ الأخبار الطوال: ٢١٤

[٢] - الإصابة: ٢/ ١٤٣

[٣] - الأمالى شيخ صدوق: ٢٢٠؛ بحار الأنوار: ٤٤/ ٣١٥