نا گفته هايى از حقايق عاشورا - حسينى ميلانى، سيد على - الصفحة ٢٠٦
وى در زمره اصحاب امير مؤمنان على عليه السلام بوده[١] و از جمله كسانى است كه در جنگ جمل[٢] و صفّين[٣] در ركاب آن حضرت شركت كرده است.
تاريخ نگاران اهل سنّت در ادامه مىنويسند:
او به همراه حبيب بن مظاهر از شيعيان بزرگ كوفه نامهاى به امام حسين عليه السلام نوشته و او را به كوفه دعوت كردند.
تا به اين جا كلمات مورّخان و تاريخ نگاران اهل سنّت درباره وى متحد است؛ اما از اين پس؛ يعنى از زمان نوشتن نامه به حضرت سيدالشهداء عليه السلام و رسيدن جواب نامه به وى، تا زمانى كه به قصد انتقام از قاتلين حضرت سيدالشهداء عليه السلام و در زمره توّابين قيام مىنمايد، سخنان درباره وى و اين كه چرا به يارى اباعبداللَّه عليه السلام نپرداخت و در اين مدت كجا بوده مختلف است كه ما به پارهاى از اين اظهار نظرهاى مختلف مىپردازيم:
برخى مىگويند: «ترك القتال معه»؛[٤]
برخى ديگر مىگويند: «تخلّوا عنه»؛[٥]
عدهاى ديگر مىنويسند: «عجز عن نصره»؛[٦]
مورخانى ديگر مىنگارند: «تخلّف عنه ثمّ ندم»؛[٧]
[١] - التاريخ الكبير: ٤/ ١؛ الأخبار الطوال: ١٨٥ و ١٨٦
[٢] - الطبقات الكبرى: ٤/ ٢٩٢
[٣] - همان ٦/ ٢٥؛ الاستيعاب: ٢/ ٦٥٠؛ الإصابة ٣/ ١٤٤؛ تاريخ بغداد: ١/ ٢١٥؛ سير أعلام النبلاء: ٣/ ٣٩٥؛ تهذيب التهذيب ٤/ ١٧٥
[٤] - الاستيعاب: ٢/ ٦٥٠؛ اسد الغابه: ٢/ ٣٥١؛ تاريخ بغداد: ١/ ٢١٦
[٥] - البداية والنهاية: ٨/ ٢٨٠؛ العقد الثمين: ٤/ ٢٣٨
[٦] - سير أعلام النبلاء: ٣/ ٣٩٥؛
[٧] - الإصابه: ٣/ ١٤٤