شهاب الدين آلوسى كه در حدود هزار و دويست سال پس از واقعه كربلا زندگى مى‌كرده است، در اين باره مى‌گويد: اسيران را نزد يزيد آوردند. او در حالى كودكان و بانوان خاندان اميرالمؤمنين على و امام حسين عليهما السلام را مى‌ديد كه سرها به نيزه زده و در كنار آنان بود. كلاغى در آن جا سر و صدا كرد و يزيد اين اشعار را در آن حال سرود:

لمّا بدت تلك الحمول وأشرفت‌		تلك الرؤوس على شفا جيرون‌
نعب الغراب فقلت: قل أو لا تقل‌		فقد إقتضيت من الرسول ديوني‌[٣]

آنان تصريح مى‌كنند كه با ورود اسيران اهل بيت عليهم السلام و سرهاى شهيدان كربلا، يزيد اظهار سرور و شادمانى كرد و به همين مناسبت، مجلس شرابى برپا نمود.

ابن سعد در الطبقات الكبرى به اين موضوع مى‌پردازد و مى‌افزايد كه يزيد با چوب خيزران به دو لب امام حسين عليه السلام مى‌زد و اين شعر را مى‌خواند:

يفلّقن هاماً من رجال أعزّة		علينا وهم كانوا أعق وأظلما

مردى از انصار در آن مجلس بود. رو به يزيد كرد و گفت:

[١] - ترجمة الامام الحسين عليه السلام من طبقات ابن سعد: ٨١

[٢] - الردّ على المتعصّب العنيد: ٥٦

[٣] - روح المعانى: ٢٦/ ٧٢