نا گفته هايى از حقايق عاشورا - حسينى ميلانى، سيد على - الصفحة ١٣٤

ذهبى اين مطلب را با خصوصيات بيشترى نقل مى‌كند و مى‌نويسد:

يزيد در نامه‌اى به وليد نوشت:

أن ادع الناس وبايعهم وابدء بالوجوه وارفق بالحسين؛

از مردم و شخصيت‌هاى بزرگ براى من بيعت بگير و با حسين مدارا كن.

وليد شبانه آن حضرت و ابن زبير را احضار كرد.

آن دو گفتند:

نصبح وننظر فيما يعمل الناس؛

تا بامدادان به ما مهلت بده تا در اين موضوع فكر كنيم.

سپس آن دو از مدينه خارج شدند.

ذهبى مى‌نويسد:

وقد كان الوليد أغلظ للحسين، فشتمه حسين وأخذ بعمامته فنزعها. فقال الوليد: إن هَجنا بهذا إلّاأسداً؛

اين در حالى بود كه حسين، وليد را مورد شتم قرار داد و عمامه او را از سرش كشيد. وليد گفت: ما تحريك كرديم در حالى كه نمى‌دانستيم شيرى را تهييج مى‌كنيم.

سپس مروان به وليد گفت: او را به قتل برسان!

وليد پاسخ داد:

إنّ ذاك لَدمٌ مصون؛[١]

اين خونى است كه دستور دارم از آن محافظت كنم.

نكته مهم در اين نقل، نوع برخورد وليد است. با تأمّل در رفتار وليد با

[١] - سير أعلام النبلاء: ٣/ ٢٩٥