پس از آن‌كه مردم را به جنگ با سيّدالشهداء عليه السلام‌ متوجّه نمود، مأمورانى را به كوچه‌ها و محلّه‌ها فرستاد تا جست و جو كنند تا اگر كسى را يافتند كه از حكم او سرپيچى نموده است دست‌گير كرده، نزد او بياورند.

بدين ترتيب، پس از اين‌كه تهديدها عملى شد و مأموران به جست و جو پرداختند، شهر كوفه به دل‌خواه ابن زياد درآمد. او همه را به جز كسانى كه در زندان‌ها بودند و يا به گونه‌اى از شهر خارج و در نخلستان‌ها پناه گرفته بودند به سوى كربلا حركت داد.

وى همه مردم را به سركردگى عمر بن سعد از كوفه به جنگ با سيّدالشهداء عليه السلام حركت داد به طورى كه كسى در كوفه باقى نماند؛ از اين رو كسانى كه مى‌خواستند خود را به اردوگاه امام حسين عليه السلام برسانند، ناگزير از تنها راهى كه ابن زياد آن را براى رفتن لشكريان به جنگ با سيدالشهداء عليه السلام در نظر گرفته بود حركت كردند و در ميان لشكريان ابن زياد قرار گرفتند تا بتوانند به راحتى خود را به امام حسين عليه السلام برسانند. از اين رو پس از رسيدن به كربلا، جمعى از آنان موفق به ملحق شدن به آن حضرت شدند.

پيوستگان به لشكر امام حسين‌

نام و مشخصات برخى از كسانى كه براى پيوستن به سيّدالشهداء عليه السلام و همراهى با ايشان از آن طريق استفاده كردند در تاريخ آمده است. اين گروه در تاريكى شب به لشكر سيّدالشهداء عليه السلام پيوستند. از همين جا مى‌توان حدس زد كه افراد ديگرى نيز با همين قصد با لشكر عمر سعد همراه شده بودند، ولى موفّق نشدند.

به يقين بايد گفت كه گروهى از مردم به قصد پيوستن به سيّدالشهداء عليه السلام همراه لشكر عمر سعد به كربلا آمده بودند و همراهى آنان از روى ناچارى بوده است و از اين ميان جمعى از آنان توانستند خود را شبانه به لشكر حضرتش برسانند. اين‌