اين سخن حضرت بر يزيد گران تمام شد؛ چرا كه او به شعر تمثيل مى‌كرد و امام سجّاد عليه السلام به آيه قرآن. يزيد به ناچار در پاسخ آن حضرت، اين آيه را خواند:

«وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْديكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ»؛[٢] «هر مصيبتى به شما مى‌رسد به خاطر اعمالى است كه انجام داده‌ايد و خداوند بسيارى از آن اعمال را عفو مى‌كند» كنايه از اين كه آن چه بر سر حسين آمده، به دليل عملش بوده است.

امام سجّاد عليه السلام فرمودند: اگر رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله ما را در اين وضعيّت مشاهده مى‌كرد، از اين غل و زنجيرها آزادمان مى‌نمود.[٣]

طبرى در اين باره مى‌نويسد: اسيرانى را كه شامل زنان و كودكان بودند، در حالى در نزد يزيد حاضر كردند كه وضع بسيار نامناسبى داشتند.

فاطمه بنت على گفت: زمانى كه ما در مجلس يزيد بوديم، مردى از اهل شام برخاست و به نزد يزيد رفت و به من اشاره كرد و گفت: اى اميرالمؤمنين! اين زن را به من هديه كن!

چنان بدن من به لرزه افتاد و ترس تمام وجودم را فرا گرفت كه از نگرانى لباس خواهرم زينب عليها السلام را كه از من بزرگ‌تر بود گرفتم.

[١] - سوره حديد: آيه ٢٢

[٢] - سوره شورى: آيه ٣٠

[٣] - سير أعلام النبلاء: ٣/ ٣١٩- ٣٢٠؛ تاريخ الاسلام: ٥/ ١٧- ١٨؛ مختصر تاريخ مدينة دمشق: ٢٠/ ٣٥٣؛ البداية والنهايه: ٨/ ٢١١؛ الكامل فى التاريخ: ٤/ ٨٦- ٨٧