عمده اين سركوب‌ها توسّط زياد بن ابيه صورت گرفت، چرا كه او تك تك شيعيان را مى‌شناخت؛ از اين رو آنان را تحت تعقيب قرار داد. برخى از تاريخ نگاران به صراحت درباره عمل‌كرد او با شيعيان مى‌نويسند:

كان زياد يتتبّع شيعة عليّ؛[١]

زياد بن ابيه در پى شيعيان على‌ عليه السلام‌ بود و آنان را تحت تعقيب قرار مى‌داد.

حجر بن عدى‌[٢] و عمرو بن حمق‌[٣] از شخصيت‌هاى بزرگ شيعيان در كوفه بودند كه زياد بن ابيه آنان را به همراه يارانشان دست‌گير كرد. رجال شناسان در شرح حال اين دو نفر مى‌نويسند: حجر و عمرو بن حمق از بزرگان صحابه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله بودند.[٤]

روشن است كه دست‌گيرى چنين شخصيت‌هايى مقدّماتى لازم دارد؛ چرا كه صحابه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در اجتماع آن روز احترام ويژه‌اى داشتند.

آنان از حجر بن عدى خواستند كه امير مؤمنان على عليه السلام را لعن كرده، دشنام‌

[١] - المعجم الكبير: ٣/ ٧٠، شماره ٢٦٩٠؛ تاريخ مدينة دمشق: ١٩/ ٢٠٢؛ سير أعلام النبلاء: ٣/ ٤٩٦؛ تاريخ الإسلام: ٤/ ٢١٠؛ الفتوح: ٤/ ٣١٦

[٢] - اسد الغابه: ١/ ٦٩٧- ٦٩٨؛ الاستيعاب: ١/ ٣٢٩

[٣] - الاستيعاب: ٣/ ١٧٤

[٤] - همان