پس از واقعه كربلا و شهادت سيّدالشهداء عليه السلام، حوادثى در جهان هستى پديدار شد كه از جمله آن‌ها كسوف خورشيد بود. حادثه ديگر اين‌كه هر سنگى كه از زمين برداشته مى‌شد، زير آن سنگ خون بود و اتفاقات ديگر.

به چند روايت صحيح السند در اين زمينه كه از ديدگاه اهل سنّت نيز صحيح است توجّه كنيد. طبرانى مى‌نويسد: امّ حكيم مى‌گويد:

قتل الحسين عليه السلام وأنا يومئذ جويرية، فمكثت السماء أيّاماً مثل العلقة؛

زمانى كه حسين‌ عليه السلام‌ كشته شد، من زن جوانى بودم. در آن روز آسمان مدّتى سرخ بود.

ابوبكر هيثمى پس از نقل اين روايت از طبرانى مى‌گويد: رواه الطبراني ورجاله إلى أم حكيم رجال الصحيح.[١]

آن گاه ابوبكر هيثمى مى‌افزايد: ابوقبيل گويد:

لمّا قتل الحسين بن علي انكسفت الشمس كسفةً حتّى بدت الكواكب نصف النهار، حتّى ظننا أنّها هي؛

زمانى كه حسين بن على‌ عليهما السلام‌ به شهادت رسيد، خورشيد گرفت و به گونه‌اى آسمان تاريك شد كه ستارگان پديدار شدند تا اين‌كه گمان كرديم قيامت فرا رسيده است.

هيثمى در ذيل اين روايت مى‌گويد: رواه الطبراني وإسناده حسن.[٢]

هيثمى روايت ديگرى از زهرى كه از ديدگاه اهل سنّت فرد بزرگى است نقل مى‌كند. محمّد بن شهاب زهرى مى‌گويد:

[١] - مجمع الزوائد: ٩/ ١٩٦- ١٩٧؛ المعجم الكبير: ٣/ ١١٣، حديث ٢٨٣٦؛ تاريخ مدينة دمشق: ١٤/ ٢٢٦؛ تهذيب الكمال: ٦/ ٤٣٢

[٢] - مجمع الزوائد: ٩/ ١٩٧