(يزيد) همان كسى است كه از دين روى برگردانده و سخن او، كلام كسى است كه نه به خدا، نه به دين، نه قرآن و نه رسول خدا بازگشتى ندارد. او به خدا و هر آن چه از جانب اوست ايمان ندارد.

سپس در ادامه اين بخش‌نامه، به داستان عاشورا اشاره مى‌كند و مى‌نويسد:

ثمّ من أغلظ ما انتهك وأعظم ما اخترم، سفكه دم الحسين بن علي وابن فاطمة بنت رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله مع موقعه من رسول اللَّه ومكانه منه ومنزلته من الدين والفضل، وشهادة رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله له ولأخيه بسيادة شباب أهل الجنّة، اجتراءً على اللَّه، وكفراً بدينه، وعداوة لرسوله، ومجاهدة لعترته، واستهانةً بحرمته. فكأنّما يقتل به وبأهل بيته قوماً من كفّار أهل الترك والديلم، لا يخاف من اللَّه نقمةً ولا يرقب منه سطوة، فبتر اللَّه عمره واجتث أصله وفرعه، وسلبه ما تحت يده، وأعدّ له من عذابه وعقوبته ما استحقّه من اللَّه بمعصيته؛[١]

سپس با بى‌رحمى حرمت شكست و بزرگ‌ترين نابودى را به بار آورد. خون فرزندِ على و فاطمه دختر رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله‌؛ يعنى حسين را ريخت.

حسينى كه نزد رسول خدا منزلتى فراوان و از جهت دين‌دارى و فضيلت جايگاهى والا داشت و رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله‌ گواهى داد كه او و برادرش سيّد و سرور جوانان بهشتند. تمام اين اعمال از بى‌پروايى بر خدا، كفر به دين و دشمنى با فرستاده او و اهل بيت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله‌ و اهانت به حريم‌

[١] - تاريخ الطبري: ٨/ ١٨٧- ١٨٨